غزل شمارهٔ ۱۸۱۹

برداشت: اگر کسی در دو جهان کافر باشد، اما عشق را تجربه کند، این برایش بهتر از این است که با ایمان زندگی کند. حتی اگر کافر هم باشد، نوشیدن از عشق برایش ارزشمندتر است.

برداشت: عشق، هنری است که مانند معدن طلاست؛ هنگامی که دوست جلوه‌گری می‌کند، از آن پوست و ظاهر، طلا و زیبایی به وجود می‌آید.

برداشت: وقتی عشق زبان باز کند، بویی شگفت و دل‌انگیز از خود منتشر می‌کند. مانند مشک که مست و گیج شده و از این بوی دلنشین، عنبر هم شرم و خجلت می‌گیرد.

برداشت: عشق مانند مادری خوب و مهربان است که در دنیای خوبان وجود دارد. وقتی انسان‌ها به خاک بازگردند، ارزش و زیبایی آنها همچون گوهر در دنیا باقی می‌ماند و مادر از این زیبایی‌ها فخر خواهد کرد.