غزل شمارهٔ ۱۸۱۷

برداشت: اگر نخواهی به من بدی کنی، اما اگر چنین کنی، دل من باز خواهد شد و دل من باز خواهد شد و دل من باز خواهد شد و دل من باز خواهد شد.

برداشت: اگر بخواهی بر من شادی ببخشی، دشمنی‌ام شاد خواهد شد و سپس یا دل تو آرام می‌گیرد یا دل من.

برداشت: دل من در حالت عاشقانه و شیدایی قرار دارد و هیچ‌گونه آرامش و ثباتی ندارد. در صبحگاهان، دل من بی‌خبر از خود، سرگردان و پراکنده به هر سو می‌رود.

برداشت: دل من بی‌هدف و دیوانه است، پر از درد و اندوه. در عین حال، آرام و بی‌حرکت است، ولی بی‌نهایت در حرکت به سمت آسمان و بلندی‌ها.

برداشت: دل من در جستجوی تو، مانند یک عاشق سوخته و لاغر است که کنار دریا، خیمه زده و به انتظار تو نشسته است.

برداشت: گاه دل من مانند کباب پر از عطر و بوی دل‌انگیز است که همه جا پخش می‌شود، و گاه چون رباب، به نغمه‌ای زیبا و دل‌نشین تبدیل می‌شود که احساسات را به وجد می‌آورد.

برداشت: حالت زار و بی‌تابی من اکنون در اوج خود است، مانند جنگ و جدالی که در آن غرق شده‌ام. هم‌اکنون در قله کوه قاف قرار دارم و دل من در جستجوی پرنده mythical و نایاب عنقاست.

برداشت: دل کوچک من از این دایه شب شیر نمی‌خورد، چرا که فقط دایه شب را دل من پیدا کرده است.

برداشت: اگر سنگی که موسی به آن ضربه زد، چشمه‌ای جوشان و روان از آن بیرون آمد، دل من نیز همچون این سنگ سخت است، ولی از حکمت و حقیقت الهی پر می‌شود.

برداشت: مسیح از زمین به آسمان رفت، در حالی که خر من بر روی زمین باقی ماند. اما دل من به سمت آسمان پرواز کرد و بلند شد.

برداشت: هر چه بگویم، کلمات فقط پرده‌ای میان دل و جان من هستند، ای کاش زبان نمی‌داشتیم و دل من به صورت مستقیم احساساتش را بیان می‌کرد.