غزل شمارهٔ ۱۸۱۶

برداشت: بگذارم که آینه‌ای را از جلوی چشمانم بردارم؛ وای بر من که این جسم خاکی‌ام، دل تیره و کلافه‌ام می‌کند.

برداشت: شب گذشت و دل من هنوز از آلودگی پاک نشده است. ای ساقی! آینده‌ام را بشنو، کجاست جام سرخ من؟

برداشت: رفتن خر من ناگهانی بود و این باعث تأسف است. اما در عوض، خوشحالم که خطر و مشکلات ناشی از آن از زندگی‌ام دور شده است.

برداشت: مرگ خرها برای من بسیار دشوار است، زیرا وقتی خر از من دور می‌شود، انگار عیسی به من کمک می‌کند.

برداشت: به دنبال اینکه از علف‌ها غربال کنم، به شدت گیج و نابود شدم و به خاطر این کار، لاغر و ضعیف شده‌ام. این وضعیت برای خر لاغرم نیز مناسب نیست.

برداشت: هر چیزی که برای من سختی و درد را به همراه داشت، مانند یک گرگ درنده است که نمی‌تواند به من آسیب بزند. من از درد و غم او رها شدم و برکتی که خداوند به من داده، بیشتر از این‌هاست.

برداشت: من در زندگی تلخی‌ها و رنج‌های زیادی را تجربه کرده‌ام و به خاطر نارسایی‌ها و ناتوانی‌هایم در موقعیت‌های بدی قرار گرفته‌ام. این مشکلات سبب شده که به من آسیب زیادی برسد و در نظر دیگران بدنام باشم. همه این دردها و غم‌ها و شکست‌ها تنها بار من است که هیچ گاه فراموش نمی‌شود.

برداشت: عشق و محبت من از نظر خداوند من جدا شده است. آیا می‌توانی زیبایی خود را در وجود من مشاهده کنی؟