غزل شمارهٔ ۱۸۱۵

برداشت: من از صحبت کردن با انسان‌های بی‌خیال لذت می‌برم و از لب و زبان آنها خوشم می‌آید. دامن تو را می‌کشم و از تو می‌خواهم که دامن من را هم بکشی.

برداشت: سرنوشت ما را به هم پیوند زده است، و من در حضور تو، ای پادشاه خوشبخت، احساس شادابی و خوشی فراوانی می‌کنم.

برداشت: چونکه لبش طعمی به من نداد، اثری از آن طعم را بر لب دیگران نمی‌بینم. از آنچه که از لب تو چشیدم، هیچ لب دیگری نمی‌تواند آن را بیاورد.

برداشت: آن شخص با چهرهٔ ترش و اخمو، در واقع مانند سروی است که از آن سرکه می‌چکد، اما با شیرینی و شکر در کنار آن، نشان می‌دهد که می‌توان در کنار تلخی‌ها، شیرینی‌هایی نیز پیدا کرد.

برداشت: گفتم ای پادشاه دانش، بین شکوفه‌های من و عسل من که طعم شیرینش را بچشد، گفت که لب‌های خوشم می‌چشند.