غزل شمارهٔ ۱۸۱۴

برداشت: عشق تو باعث شد که باده‌ای برای من بیاورند که دل من پر از درد است. وقتی گفتم که نمی‌خورم، آن شخص گفت که این باده را برای دل من بیاور.

برداشت: می‌خواهم درباره‌ی شناخت او صحبت کنم؛ او ویژگی‌های تلخ و شیرینی دارد، درست مانند وفاداری که من به دل دارم.

برداشت: روان و مطمئن، روحی نیکو به من نزدیک شد و من غرق در شوق و احساس، به سرعت به سمت او رفتم تا ببینم که حال و روز دل من چه بوده و چه فعل و انفعالاتی در آن جریان دارد.

برداشت: گفت که ای سر به سوی هیچ کس نرو و فقط برای دیدار دل من، شکر خدا کن و ستایشش را بکن.

برداشت: گفتم نمی‌شود که عشق تو برایم پنهان بماند. چه دلیلی وجود دارد که این احساس زیبا در پس پرده‌ای مخفی بماند و نتواند در دل من نورافشانی کند؟

برداشت: زمانی که عشق مانند خونی بی‌رحم به جان انسان بیفتد، رستم نیز که نماد قدرت و شجاعت است، می‌تواند بیچاره و شکست‌خورده شود. کوه احد، که سمبلی از استواری و دوام است، ممکن است از شدت درد و رنج متلاشی شود. آهای، چه دلی دارد من!

برداشت: در خوشی و شادابی لحظه‌ای که آن پادشاه محبوب من به خانه‌ام بیاید، با لطف و مهربانی‌اش درهای دل من را باز می‌کند.

برداشت: می‌گوید که بدون من ناراحت و پژمرده شده‌ای. پیش‌تر از این هم این احساس را داشته‌ای تا اینکه عشق من به سراغت بیاید.

برداشت: می‌گویم که آن محبت و رحمت تو کجاست که بنده‌ات را پیدا کند. چه کسی جز تو می‌داند که دل من در چه حالتی است و چگونه گشوده یا بسته شده است؟

برداشت: می‌گوید اگر نو شو و تغییر کن به گونه‌ای که حد و اندازه نداشته باشی، به زیبایی‌ات بیشتر از نرگس و گل در برابر نسیم دل من هم می‌افزایی.

برداشت: می‌گویم ای که درمان هر درد و رنجی هستی، من جز تو هیچ دارویی ندارم، ای تو که تنها درمان دل منی.

برداشت: میوه‌ی هر درخت و گیاهی نشانه‌ی دل اوست، مانند این که صورتش چون طلاست و اشک‌هایش به مانند در به حساب دل من می‌آید.