غزل شمارهٔ ۱۸۱۰

برداشت: من دزدی را دیدم که اموال و کالاهای مردم را می‌برد. اما این دزد، خود دزدیده می‌شود و این میان، او نیز به نوعی در معرض دزدی قرار دارد.

برداشت: دزدها از سلطان امنیت می‌خواهند، اما وقتی خود سلطان دزدی می‌کند و ظلم را افزایش می‌دهد، از کجا می‌توانند انتظار امنیت داشته باشند؟

برداشت: عشق مانند فرمانروایی است که از میان دزدان دل، گروهی را به خود جلب می‌کند و تا به سرکش‌ترین افراد نیز می‌رسد. در حقیقت، عشق قدرتی دارد که حتی سرسخت‌ترین دل‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و حق را به آن‌ها می‌آورد.

برداشت: عشق همان دزدی است که دل‌های شاد و سرزنده را می‌رباید. در کنار این دزد، تو هم می‌توانی دل‌های بی‌کران را پیدا کنی.

برداشت: دیشب به من صدایی رسید که کسی گفت: ای خواب‌زده‌ها، دزد آمده است! او به قدری چابک است که زبان مرا از دهانم دزدیده است.

برداشت: گفتم که دستان او را ببندم، اما او خود دست‌هایم را بست. وقتی هم که به فکر زندانی کردنش بودم، دیدم او در هیچ‌جای دنیا جا نمی‌شود.

برداشت: از شادی ناشی از دزدی او، هر پاسبان هم به نوعی دزد شده است و از تردیدها و فریب‌های او، هر فرد زیرکی دیگر به حالت پنهان درآمده است.

برداشت: مردمی را ببینی که نیمه شب گرد هم جمع شده‌اند و درباره دزدی صحبت می‌کنند. در میان این جمع، خود دزد نیز حضور دارد و از دیگران می‌پرسد که آن دزد چه کسی است.

برداشت: ای سرچشمه‌ی هر حرف و کلام، ای دوست و ای دشمن، ای مایه‌ی زندگی جاودان و همسرایی که ناگهان به سراغ ما می‌آید.

برداشت: ای دل که در غم و اندوه غرق شده‌ای، به من رحم نکن و زخم‌های جدیدی بر من بزن، چون واقعاً دیگر به امان نمی‌خواهم.

برداشت: ای خوب من، خیلی سخت است که با کمانت به من شلیک کنی. من جانم را فدای تیر زیبایت می‌کنم و خود را بنده و غلام آن کمان می‌دانم.

برداشت: زخمی که تو بر من زده‌ای، موجب حیات من است و به من نیرو می‌بخشد. همچنین، ضربه‌های تو بر نواهای من، باعث زیبایی موسیقی‌ام می‌شود. افسوس که ای شاه جهان، این وضعیت چه قدر دردناک است.

برداشت: باید به دنبال حلقه‌ای باشی که اسماعیل را به یاد آورد، تا بتواند از خنجرت به خاطر شیرینی‌اش تشکر کند. جرجیس همواره در زخم تو جان خود را فدای تو می‌کند.

برداشت: شمس تبریزی وقتی از سفرش برگردد، مدت‌ها در بین مردم مانند پرنده‌ای افسانه‌ای و بی‌نشان می‌ماند.