غزل شمارهٔ ۱۸۰۹

برداشت: دور گل، تصویری از محبوبم می‌چرخید. به او گفتم که بیا و با نور چهره‌ات، اسرار وجودم را روشن کن.

برداشت: ای که از زیبایی‌های بهاری‌ات، زندگی من پررنگ و سرسبز شده است، جانم و جان همه انسان‌ها درگیر و حیران ماجراهای من است.

برداشت: ای پادشاه و فرمانروای من، فرمانروای بزرگتر از همه فرمانروایان، تو آتشی افروخته‌ای در وجود من که زیر لباس و ظاهرم پنهان است.

برداشت: ای کسی که در آسمان، روح پادشاهی، و در دریا، تسبیح ستاره‌ها هستی، در هر زیبایی تو یک نمک وجود دارد، ای دیده من و ملاقات من.

برداشت: سردفتر هر کسی که مقام و رهبری دارد، دلیل و پیام‌آور هر پیامبری نیز هست. او هم در مقام حاکمیت قرار دارد و هم در جایگاه قضاوت، و برای هر چالشی که وجود دارد، راه حلی را می‌تواند فراهم کند.

برداشت: من به خاطر تابش نور وجود تو، به گنجی ارزشمند تبدیل شده‌ام و از لطافت و مهرت روح تازه‌ای می‌گیرم که پرنده‌ی ذهن من را به پرواز درمی‌آورد.

برداشت: ای دلنوازی تو، من همچون ساز چنگی هستم که می‌خواهم با نوازش ملایم، نغمه‌ها را بسازم و تار وجودم را نبازم.

برداشت: تا وقتی که بهار رحمت تو بر باغ جانم تابید، یا اینکه خار در گل بی‌ثمر شد، یا اینکه تمام گل‌ها تبدیل به خار شدند.

برداشت: از خوشبختی ملاقات تو و از نعمت‌های فراوانت، هر شب صد سفره زرین بر دل آزرده‌ام می‌گسترد.

برداشت: هر شب در تصور معشوقم دچار درد و رنج می‌شوم، تا اینکه در نهایت، بی‌خبر از همه چیز، سرنوشتم به دست می‌آید.

برداشت: هر لحظه آنچه را که وجود ندارد، به زبانم می‌آورم، تا مثل در که از لطف و بزرگواری می‌گوید، من هم از سخنانم بگویم.