غزل شمارهٔ ۱۸۰۸

برداشت: عشق من از پیوندی که با تو داشتم جدا افتاده و حالا احساس می‌کنم که نسبت به عشق خودم بیگانه‌ام. در حالی که عشق من به تو همچنان در وجودم باقی است، اما نمی‌توانم بر آن تسلط داشته باشم.

برداشت: اگر به اوج پیوستگی و اتصال بین افراد برسیم، در آن صورت هیچ کس بیگانه نخواهد بود. اگر این مسائل و سختی‌ها حل شوند، دیگر دشمنی در میان نخواهد بود.

برداشت: این شعر به توصیف یک دریا یا عالم روحانی می‌پردازد که از ما دور است. این دریا نه به صورت آشکار و نه به صورت پنهان قابل دسترسی است. هیچ گونه صدایی یا دستوری برای نزدیک شدن به آن وجود ندارد و حتی کفر و بی‌خبری از آن کاری نمی‌تواند بکند. این نشان‌دهنده عمق و پیچیدگی آن عالم است که فراتر از درک ماست.

برداشت: او را توصیف کردن مانند سکوت است، که در آن هیچ چیزی بیان نمی‌شود. این درد هیچ درمانی ندارد و تنها راه نجات، به سوی مدد و لطف توست.

برداشت: جهان هر لحظه از ویژگی‌های رنگ و بو پر شده و به نوعی از وجودی دیگر مدد می‌گیرد. ما هم در این حال از این کمک بی‌خبر هستیم و مانند کودکی که دهانش را باز کرده و منتظر غذاست، در جستجوی نعمت‌ها به سر می‌بریم.

برداشت: دل در حالتی پر از هیجان و جوش و خروش است؛ مانند دیگی که آبش به جوش آمده و در محبوس است. در واقع، این دل با حرارت و آتش درونش، وطنش را نیز به تلاطم و شور و شوق می‌آورد.

برداشت: ای روح خاموش که ما را از پیمانه‌ای می‌دهی، هر لحظه آواز تازه‌ای داری که در سکوت به گوش می‌رسد.

برداشت: در حالی که او ممکن است قهر باشد، در همان حال به ما کمک‌هایی می‌کند. هرچند که ممکن است در بخل خود ستم کند، اما در واقع در آن هم می‌تواند نیکی‌هایی پنهان وجود داشته باشد. حتی وقتی از روی نادانی عمل می‌کند، باز هم می‌توان در آن آگاهی‌هایی یافت. و در سکوت او چنان بیانی وجود دارد که نادانی‌هایی در آن نهفته است.

برداشت: خود را در حالت سکوت و خاموشی می‌بینم، اما درونم پر از احساسات و جوش و خروش است. مانند دریای عدن که آرام به نظر می‌رسد، اما در عمق خود سرشار از حیات و حرکت است.

برداشت: خداوند با لطف و مهربانی‌اش نیازهای مردم را برآورده می‌کند. اما آن کسی که جدایی و فاصله ایجاد می‌کند، ای پروردگار، او را از ریشه‌اش جدا کن.

برداشت: ای دل شاد و نازنین ما، ای سرچشمه و آغاز داستان ما، آخر عقل و درک، چه می‌دانند راز و رمز وجود ما؛ آیا حسن واقعی را می‌شناسد یا بوالحسن؟

برداشت: ای عشق، ما به تو وابسته‌ایم و از غیر تو جدا شده‌ایم. ای لباس‌ها، پاره شده‌ایم و زخم‌های ما را نپوشان!

برداشت: ای عقل من، خون تو بر زمین ریخته و صبر از دلم رفته است. ای جان من، تو به جان هر زیبا رویی آمیخته‌ای.

برداشت: در جایی که عاشق شده و دیوانه است، دیگر به چیزی اهمیت نمی‌دهد و اگر به مرده‌ای برخورد کند، بدون توجه به کفن او، از آنجا دور می‌شود.