غزل شمارهٔ ۱۸۰۷

برداشت: من بارها به خاطر صدای دشت و بیابان از مسیر خود منحرف شده‌ام و همچنین به خاطر صدای قشلاق و آوازهای آن، محل زندگیم را گم کرده‌ام.

برداشت: چه زمانی از این قشم و دشمنی‌ها رهایی می‌یابی؟ تا زمانی که در بزم و خرمنگاه من، در زندگی و خوشی‌هایت با من هستی.

برداشت: با وجود اینکه در سفر و در دشت و کوه و در میان تپه‌ها شادی دارم، عشق تو، ای خورشید عزیز، در هر زمان و مکان همراه من است.

برداشت: اما راهی که به دیدار و محبت شاه می‌رسد برای من باز نیست، چرا که من در آرزوی او سوخته‌ام.

برداشت: چقدر دیگر باید منتظر اخبار شما باشم؟ تا کی باید در انتظار زیبایی چهره‌تان باشم که مانند تصویر ماه در آب چاه است؟

برداشت: هر چند بار که در باغ به آتش درآمدم، اما دوباره از بهار یاد گرفتم که در هر دو وضعیت، الهامم از هنر خداوند است.