غزل شمارهٔ ۱۸۰۶

برداشت: به آن سمت نرو، به این سمت بیا، ای گل خندان من، ای عقل من، ای جان من.

برداشت: از این طرف به کوی ما یک نگاهی بینداز، ای رهگذر، چرا که در اینجا مانند نیشکر، احساساتی پرجنب و جوش وجود دارد. ای چشمه حیات من!

برداشت: می‌خواهم شب تاریک به شکلی پنهان شود تا من به سوی تو بیایم و با حضور تو، شب برای رهبران معنوی من روشن گردد.

برداشت: من در عشق تو کیستم که از چشم‌هایم همچون خون، شراب ریخته می‌شود و غمگینم؟ در واقع، چشمان من به مانند عصارتی هستند که از مژگانم می‌چکد.

برداشت: از اشک‌هایم برایت شرابی می‌سازم و از دل داغم لباسی برایت می‌آورم. این نشان می‌دهد که تمام وجود من پر از احساسات و عواطف است و محدوده‌ی امکان من مشخص است.

برداشت: دریای چشمانم هرگز نباید یک لحظه خالی از ارزش تو باشد. هیچ وقت نباید لعل زیبای تو از بستر وجودم دور شود.

برداشت: با وجود همه اینها، کجا است قند و شیرینی تو؟ کجا است وعده و سوگند تو؟ ای دوست وفادار من، همچون بوریا (پمادی نرم و ضعیف) به راحتی در هم می‌شکنی.

برداشت: چشمان من نه تنها اشک می‌ریزند، بلکه چهره‌ام هم درخشندگی خاصی دارد. هدف این است که با این زیبایی‌ها به حقیقتی عمیق‌تر دست پیدا کنم، همان‌طور که که یک زر از سرخوشی‌ام به نمایش گذاشته می‌شود.

برداشت: با نگاهی به چهره و خط زیبایت، پیوسته ایمان من بیشتر می‌شود. پس ای خوبرو، به نوشته‌ای که بر چهره‌ات حک شده، توجه کن و ایمان خود را تازه کن.

برداشت: در ذهنم، چشمان تو در زمانی که عصبانی هستی، داستانی را به آرامی بیان می‌کند که از آتش درونی من پنهان است.

برداشت: باید خودت را از خشم و ناز آن معشوق تقویت کنی. اول کمی از شراب بنوش و سپس به سرنوشت من نگاه کن.

برداشت: در هر چیزی که زیبایی و خوبی وجود دارد، در کنار آن مشکلات و چالش‌ها نیز وجود دارد. حتی در گنج‌های ارزشمند هم ممکن است خطرات و موانع وجود داشته باشد. به این ترتیب، آنچه که تو به دنبالش هستی، شیرینی و مطلوبی است که در کنارش تلخی‌ها و صبر هم به همراه دارد.

برداشت: گفتم اگر می‌خواهی که درد و رنج من چیزی باشد، پس آن درد، گنجی برای من خواهد بود. من برای ارتباط با تو و تحمل رنج و غمت آمده‌ام و این غم، وسیله‌ای برای من محسوب می‌شود.

برداشت: پس از اینکه دستم را در کیسه می‌برم و برای خواهان، مقام سلطنت می‌آورم، وقتی که بدر به درخشش درآید، او را مهمان خود می‌کنم.

برداشت: هر چیزی که دلم بخواهد، از انبار خورشید برمی‌دارم و بدون خطر می‌چینم، تا چهره‌ام سرخ و سفره‌ام سبز شود.

برداشت: گفت: این گفته خوب است و باید مراقب باشی؛ گنجینه‌ی خود را گم نکن. تو کلید خوبی را پیدا کردی، ای کسی که به من اعتماد داری.

برداشت: صبوری کلید گشایش مشکلات است و صبر موجب بالا رفتن درجات انسان می‌شود. شکیبایی همچون دارویی است که درد و رنج را درمان می‌کند. ای ترک تازی، به من گوش فرا ده.

برداشت: دیگر از بی‌حالی نگو پسر، چون دیو در حال خشم و غیظ است. من از بی‌حالی خسته شدم و به این وضعیت پایان دادم، خب پس شیطان من هم همینطور!