غزل شمارهٔ ۱۸۰۵

برداشت: تو مانند جانم پنهان هستی و در دل من مانند سروی با ناز و لطافت می‌روی، ای آراستگی و زیبایی باغ زندگی‌ام.

برداشت: وقتی می‌روی، بدون من نرو، ای جان جانم، بدون بدن نرو. از جلوی چشمان من دور نشو، ای شعله درخشان من.

برداشت: اگر بخواهم به تو نزدیک شوم، می‌توانم از هفت آسمان و هفت دریا عبور کنم. اما تنها با یک نگاه تو به دل آشفته و سرگردان من، همه چیز تغییر می‌کند.

برداشت: زمانی که تو به نزد من آمدی، همه‌ی باورها و اعتقاداتم تحت تأثیر قرار گرفت. ای کسی که دیدار تو برای من به مثابه دین است، صورت تو ایمان من است.

برداشت: تو مرا بی‌احساس و بی‌انرژی کردی، خواب و خوراکم را از من گرفتی. در پیش یعقوب، با یاد تو ای یوسف عزیزم، حال و روزم در هم ریخته است.

برداشت: از محبت و لطف تو آنچنان زنده و شاداب شدم که از خودم و وجودم پنهان شده‌ام. تو آن وجودی هستی که در پس وجود من نهفته‌ای.

برداشت: گل که پوشیده است جامه‌ای زیبا از دستان تو، و چشمان تو همچون نرگسی مست و سرمست است. ای خوشه‌های درختان، تو حامل زندگی و باروری هستی، ای باغ من که هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد.

برداشت: یک لحظه من را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهی و لحظه‌ای دیگر مرا به باغی زیبا می‌بری. در کنار نور چراغ، من را به خود می‌کشی تا چشمانم به آرامش برسند و باز شوند.

برداشت: ای جانِ فراتر از جان‌ها، ای وجودی که قبل از همه موجودات هستی، ای آنچه که بیش از هر چیز دیگر است، ای وجود من، ای هستی من.

برداشت: منزل ما از خاک و زمین نیست، پس اگر بدن ما در اینجا خراب شود، نگران نیستم. تفکر من فراتر از زمین است، ای عشق تو، که در آسمان و دوردست‌هاست.

برداشت: من همیشه به یاد چهره‌ی زیبای تو می‌زنم ناله و افسوس. هر لحظه زیر تأثیر عطرت، گیج و سرگردان هستم.

برداشت: این بیت به این معناست که ای جان، مانند ذره‌ای در فضا، از خورشید (که نماد عشق و وجود توست) جدا شده‌ای. بدون تو، چرا باید زندگی ادامه داشته باشد؟ تو اصل و اساس وجود من هستی و همه‌چیز من به تو بستگی دارد.

برداشت: ای شاه صلاح‌الدین من، راهنمای من، بینای من ای کسی که از قید و بندهای من رها هستی، ای کسی که از تمام امکانات من برتر هستی.