غزل شمارهٔ ۱۷۹۸

برداشت: ای دوست من، ای یار من، تو کسی هستی که همیشه در کنارم هستی و به خاطر تو احساس امنیت می‌کنم. تو محبوب و دلخواه منی و همیشه در لحظات سخت و غمگین همراه منی.

برداشت: ای تو که در زمین مانند ماهی، ای تو نیمه‌شب ما که مانند صبحی، ای تو که در زمان سختی‌ها حافظ و محافظ ما هستی، ای ابر پربار و شیرین من.

برداشت: تو به زیبايي در جان من درخشانی و با حضور خود، دردها و مشکلاتم را درمان می‌کنی. ای دین و ایمان من، ای دریاي پر از گنج من.

برداشت: ای شب، تو برای بی‌دلان مانند شمعی و من به تو ایمان دارم. تو راهنما و قطب‌نما برای هر کاروانی هستی و من رهبر و هدایت‌گر این کاروانم.

برداشت: تو هم راهنما هستی و هم گمراه‌کننده، هم هدف و هم خواسته من. تو هم در اینجا حضور داری و هم در آنجا، هم گنجینه من و هم پشتیبانی‌ام.

برداشت: تو همچون یوسف پیامبر به سرزمین ما می‌آیی، تا من مشتری تو شوم و تو آتشی از اندرز و نصیحت برای مردم در مصر و بازار من برافروزی.

برداشت: در این بیت، شاعر به شخصیت‌های بزرگ مذهبی اشاره می‌کند و از آنها به‌عنوان نمایندگان نور و رحمت یاد می‌کند. او می‌گوید که در زندگی‌اش از وجود این شخصیت‌ها بهره‌مند است و خود را تحت تأثیر روشنی و پیام آنها می‌داند. به نوعی نشان‌دهنده‌ی احساس وابستگی و عشق به این شخصیت‌هاست که در واقع به او امید و قدرت می‌بخشند.

برداشت: همنشین و همدم زندان من، همچنین خوشبختی من، قسم یاد می‌کنم که حال و وضع من به مراتب بهتر از بسیاری از افراد دیگر است که از آنها گذشته‌ام.

برداشت: به نظر می‌رسد که من را به صحبت وادار می‌کنی و می‌پرسی که چه بگویم، ولی من نمی‌دانم چه چیزی باید در برابر تو بیان کنم. نگران نباش، ای بندۀ من، نیازی به توجیه و دلیل آوردن نیست.

برداشت: می‌گویم که اگر گنجی ارزشمند وجود داشته باشد، می‌گوید بله، اما من جانم را رایگان خواهم داد. بعد از آن، چه بگویم؟ بنده بار سنگین خود را سبک کن.

برداشت: اگر گنجی می‌خواهی، باید عزم خود را جزم کنی و در مسیر عشق، جان خود را فدای آن کنی و در صف ایستادگی قرار بگیری، مانند حیدر کرار که همواره در میدان نبرد حاضر و شجاع است.