غزل شمارهٔ ۱۷۹۷

برداشت: دل عزیزم، چرا شکایت می‌کنی که محبوبم نشنود؟ مگر از دوست بی‌پروا و بی‌ملاحظه من نمی‌ترسی؟

برداشت: ای دل، در خون من مرو و اشک‌های من را مانند جیحون ندان. آیا ندیدی که تا صبح، ناله‌های اندوهگین من را شنیدید؟

برداشت: یادت نیست که او زمانی صحبت می‌کرد و می‌گفت دیگر به باغ من فکر نکن.

برداشت: به مقدار خود آگاه باش و سعی نکن از دیگران برتری جویی. در این باغ زیبای زندگی، همین که هستی کافی است و اگر از مشکلات دیگران خبر داشته باشی، شاید بهتر درک کنی که چگونه باید رفتار کنی.

برداشت: به ساقی گفتم که به من محبت کن و جانم را بیمو کن، زیرا در این لحظه تو آرامی و من در حال سرگشتگی و سرخوشی به سر می‌برم.

برداشت: او خندید و گفت: پسر، بله، اما از مرز خود تجاوز نکن. بعد همچنان ادامه داد: ای مست، ای آگاه!

برداشت: وقتی که محبت و مهربانی او را دیدم، به او تقدیم شدم و به خاطر او، خود را به فراموشی سپردم. به او گفتم اگر تو در زندگی‌ام نباشی، من هم در این دنیا خواهم بود.

برداشت: گفت: در جهان حضور نداشته باش تا بتوانی چهره‌ی من را آشکار ببینی. اگر می‌خواهی این گونه ببینی، باید در نفی خود گم شوی و از خودت فاصله بگیری.

برداشت: گفتم که من در دام تو هستم، اگر در این حال بی‌نوشیدنی گم شوم. می‌خواهم یک جام از تو بخرم و جانم را به آن بدهم، سپس ببین بازار حال و روز من چگونه است.