غزل شمارهٔ ۱۷۹۵

برداشت: بشتاب و شادی کن، با ضرب‌قزن و دست زدن، امید به آینده داشته باش. مردانه رفتار کن و نگران نباش، ای کسی که غم دیگران را می‌زاری.

برداشت: ای بزرگ بازارگار، به من نیرو و قوت ببخش. در کسب و کار خود صرفه‌جویی نکن و در راه سود مطلق، گام بردار.

برداشت: اگر آبِ روان کمتر شود، منابع دیگری از آب به‌طور مستحکم فراهم می‌شود، و این باعث می‌شود زندگی دوباره جان بگیرد و از خجالت مرگ و مردن رهایی یابد.

برداشت: امروز با شادی و سرمستی نزد ما آمدی و حرمت را نادیده گرفتی. حالا ای شعله، برافروز، ای روشنایی جان، از ننگ و عیب رها شده‌ای.

برداشت: من در دلقی که دارم سوخته‌ام و به نظر مردم بی‌تفاوت شده‌ام. به این بوالعلا بگو که خشمگین شود و به آن بوالحسن هم بگو که خشم خود را کنترل کند.

برداشت: اگر تو از نژاد بزرگی هستی و به خاطر صرفه‌جویی به تنگدستی افتاده‌ای، این صرفه‌جویی حالتی رسوا برای تو ایجاد می‌کند، به ویژه اینکه با زنی زیبا از ختن هستی.

برداشت: من صد بار جانم را فدای یارم می‌کنم؛ او مانند تاجی برای من است و مثل دستاری به دور سرم. اگر او را از من بگیرند، بهشت را به‌دست نخواهم آورد.

برداشت: وقتی که باغ گل از بین برود، خاکستر آن به نوعی مانند گل زعفران می‌شود. اما هنگامی که یار من به جمع مردم بپیوندد، این احساس عمیق و ناب را نمی‌توان در کلمات بیان کرد.

برداشت: من از عشق یارم دستور می‌گیرم، بنابراین سکوت می‌کنم و همانند یک طناب در هوا بازی می‌کنم.