غزل شمارهٔ ۱۷۸۸

برداشت: چقدر می‌توانی از مرگ فرار کنی؟ در میان زیبایی‌های قرمز و نغمه‌های دل‌انگیز، کامیاب نیستی و سرانجام به سوی او برمی‌گردی.

برداشت: چقدر دیگر می‌خواهی قفل به در خانه‌ها بزنی و با دندانه‌های آن‌ها را ببندی؟ تا کی می‌خواهی دانه‌ها را جمع کنی، در حالی که سرنوشت تو را به زانو درآورده است؟

برداشت: اسب و زین نقره‌ای بر روی یک کاسه چوبی نشسته است. زین را بر روی جسدی بگذار و نگاه کن به دست‌های این دنیای پست.

برداشت: جامه‌ی زیبا را کنار بگذار و با روحیه‌ای تسلیم آماده باش تا به دنیای دیگر بروی. از باغ و گلزار بیرون بیا و در آرامش در خاک و خون ساکن شو.

برداشت: تو در خاموشی و آرامش، به چشمانت نگاهی معنادار می انداختی و به جمع نیکان و خوبان می‌پیوستی. می‌خواهم بپرسم، آیا هنوز هم نشانی از آن خوبی‌ها داری؟

برداشت: امروز به تو که بر پاکان ظلم کرده‌ای، بدی و آسیب رسانده‌اند. خانواده و فرزندان تو را از خانه‌ات بیرون کرده‌اند.

برداشت: کجا هستند لذت‌های شب‌های تو و لب‌های شیرینت؟ کجا آن نفسی که از زیرکی‌ات ماه را با آن جادو می‌کردی؟

برداشت: در اینجا شاعر به جستجوی چیزهایی می‌پردازد که باعث می‌شود انسان زندگی را بهتر و با ارزش تر بگذراند. او از نیاز به سادگی و ابتدایی بودن سخن می‌گوید و در عین حال به زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، به احساس ناامیدی و سقوط در میانه زندگی اشاره می‌کند که نشان‌دهنده شرایط دشوار و چالش‌هایی است که ممکن است انسان با آن‌ها مواجه شود.

برداشت: کجاست آن فضولی‌ها و کنجکاوی‌های تو؟ کجاست آن دلزدگی‌ها و بی‌حوصلگی‌های تو؟ کجاست آن دلتنگی‌ها و نغمه‌های تو؟ در نیرنگ و کارهای فریبنده‌ات ای با هنر!

برداشت: این باغ مخصوص من است و این خانه نیز متعلق به من است. همه چیز به نوعی به من مربوط می‌شود. ای کسی که برای من ارزش و جایگاه ویژه‌ای داری، اکنون باید بگویم که آیا می‌توانم بیش از آنچه که دارم از تو داشته باشم؟

برداشت: کجا است آن زمانی که بر دیگران قدرت و تمکین داشتی؟ کجا است آن هنگام که با حمله‌ها و ضربات تو، دیگران دچار سردرگمی و دیوانگی می‌شدند و رنگشان از ترس سرخ می‌گردید؟

برداشت: هرگز شبی را بدون توبه و سوز و اشتیاق تو نگذراندم، زیرا محبت تو از خالق بی‌نهایت است.

برداشت: امروز ممکن است آسیب‌ها و دردها را متحمل شوی و از آنچه که از دست رفته، اندوهگین باشی. از اعتقاد سطحی و دین ضعیف خود خبری نداشته باش و بدان که در وضعیت آرام و استواری نیستی.

برداشت: از آنجا که در وفا سست هستی و با خدا بیگانه‌ای، در این ماجرا انبیا چه وضعیتی دارند، ای خواجه، این امر چگونه می‌تواند باشد؟

برداشت: ای عموی عزیز، مانند آینه صاف و روشن باش و از گفتن داستان‌های شیرین بپرهيز، زیرا وقتی ماجرایی واقعی پیش می‌آید، شوری که در دل داریم کاهش می‌یابد.