غزل شمارهٔ ۱۷۸۷

برداشت: اگر عشق تو در انتها به اندازه‌ای افزون شود که از آغاز هم بیشتر گردد، این را به عنوان نشانه‌ای از خدا و پیشتازان در عشق می‌دانم.

برداشت: زبان طغرا (امضاء سلطانی) او به طلا تبدیل شده است و نشان از فتح و پیروزی‌های او دارد. چهره‌های او به مانند جویباری پرآب و زلال از جان مملو است.

برداشت: انسان دوباره به جایگاه مذهب نشسته و در حال سجده شکرگزاری است. او در این حالت به صفوف مؤمنان ملحق شده و با دیگران در عبادت و تسلیم در برابر خداوند حاضر است.

برداشت: رستم، که یکی از پهلوانان بزرگ است، در میان عاشقان قرار دارد و سوار بر اسب شبدیز، هر روز در دریاچه‌ای از خون به پیش می‌راند. این تصویر نشان‌دهنده شجاعت و قدرت او در دوران جنگ و نبرد است.

برداشت: در هر طرف، صدها سر بریده در دریای خون دیده می‌شود. از هیاهو و جنجال، مردم رقصان و خندان مانند شکر هستند. این همه نشانگر بازگشت به سوی خداوند است.

برداشت: اگر عشق یک سایه بر یک کوه سنگین بیفتد، آن کوه به لرزه در می‌آید. نه چرخ واقعی‌ات را بچرخانی، نه به من چیزی بگویی، در این آزمایش، شک و تردید را کنار بگذار.

برداشت: این بیت به این معناست که نور و روشنایی الهی در بالای کوه درخشید، و این درخشندگی نشان دهنده‌ی قدرت و عظمت خداوند است. در اینجا، کوه به خودی خود بی‌خبر و عاجز از درک این نور بوده و نماد ناتوانی و ضعف در برابر اراده‌ی الهی است. موسی، که پیغمبری بزرگ و قدرتمند است، در مقابل این عظمت و شکوه احساس حقارت می‌کند.

برداشت: در این بیت، شاعر به مقایسهٔ جایگاه و اهمیت انسان‌ها در دنیا و آسمان می‌پردازد. او از موسی، پیامبر بزرگ، یاد می‌کند و به ابراز تمایز بین مقام والای آسمانی و وضعیت انسانی می‌پردازد. در ادامه، دربارهٔ مواردی مثل نردبان، ریسمان، جان و دنیای پست صحبت می‌کند و به نوعی از ارزش‌های معنوی و مادی در زندگی اشاره دارد. به طور کلی، شعر تذکری است به اینکه در جستجوی مقامات و ارزش‌های بالاتر، نباید از دنیای مادی و پستی که ما را احاطه کرده، غافل شد.

برداشت: بدن تو فقط یک مشت کاه است و در زیر آن، دریایی از جان و روح نهفته است. هرچند از بیرون به نظر می‌رسد که تو یک ذره نور هستی، اما درونت دارای تمام نورها و انرژی‌هاست.

برداشت: خورشید و طلای درخشان همچون دیگ، تو را پخته و آماده کرده است. تو به خواسته واقعی خود دست یافته‌ای و اکنون در مسیر رسیدن به آن آرزو قرار گرفته‌ای.

برداشت: او درخت افرا را که امسال از زمین سر بیرون آورده است، با نشانه‌های زیبایی می‌بیند و به نوعی جادوگری آن را به خود می‌خواند.

برداشت: جان عاشق و شاداب او از شرابش مست شده است. ای خوشا کاسه و ظرف او، ظرفی که به خاطر سجده‌اش، آسمان بر زمین افتاده است.

برداشت: ای شمس تبریز، تو به خاطر محبت و بزرگواری‌ات، مانند بهشتی و باغ ارم هستی. وقتی با اشاره‌ات به قلب من نفوذ کردی، در عشق به حالت شادی و سرود تبدیل شدم.