غزل شمارهٔ ۱۷۸۲

برداشت: به نظر می‌رسد شما گمان کردید که با قضاوت‌های خود درست عمل کرده‌اید، اما آیا واقعاً فکر می‌کنید که حق در همین قضاوت‌هایتان نهفته است؟

برداشت: نور آن ماه تمام فقط برای اهلش بود و او درخشیدن خود را از شما دریغ کرد تا گمراه شوید.

برداشت: کسی که طعم عشق و احساس شیدایی را چشیده، هرگز از آن سیر نمی‌شود. شما هم که این احساسات را تجربه نکردید، طبیعی است که خسته شده‌اید.

برداشت: اگر طعم آنچه را که چشیده‌اید به حق بچشید و هیچ‌گاه به وصال محبوب نرسیدید، آن وقت هیچ‌گاه روزی نخواهید داشت که در جرعه‌ای از عشق سیراب شوید.