غزل شمارهٔ ۱۷۷۶

برداشت: من همان بنده وفاداری هستم که از زمانی که به دنیا آمدم، دل و جانم را به تو تقدیم کرده‌ام.

برداشت: عشق در دل عاشق نوشته شده است، بنابراین هر دو باید به این موضوع آگاه باشند. باید در این مورد به گفتگو بپردازیم و از آن پیروی کنیم.

برداشت: وقتی که از نوشیدنی تو می‌نوشم، مانند آن به وجد می‌آیم و شگفت‌زده می‌شوم. وقتی که لباس تو را بر تن می‌کنم، خود را صاحب سلطنت و قدرت می‌بینم، همانند شاه قباد.

برداشت: چهره زیبای ماه به سراغم آمد و مرا به وصال خود دعوت کرد. آن زیبا مرا حفاظت کرد و نوشیدنی عطا کرد. او در فضائل برتری دارد و پیشتاز است.

برداشت: وقتی تو میان من را انتخاب کردی و عشق تو را به خود بستم، وقتی که لطف و محبت تو را دیدم، دست من به سوی تو گشوده شد.

برداشت: ای عشق، پاسخ دهید و به سمت وصال برگردید؛ چون ماه کامل درخشیده است، پس خوش باشید. قدم عشق را بپذیرید و از آن لذت ببرید.

برداشت: چه کنم وقتی که نام و نشانی از من باقی نمی‌ماند و کسی آن را نمی‌شناسد؟ چه اقدامی باید انجام دهم وقتی که به گنجی دست یافتم و هنوز ثروتمند بودنم را نمی‌دانم؟

برداشت: عشق تو مانند یک درخشش است و صبر بر آن مقام بلندی دارد. خون باری که قبلاً درخشان بوده، حالا مانند هلالی کمرنگ شده است. دل تسلیم و آرام شده است.

برداشت: وقتی که تو خوشحالی و روز عید من است، چه خوشبخت و شادم. دل خود را به تو سپردم و به خدا امیدوارم که انتخاب درستی کرده‌ام.

برداشت: در این بیت بیانگر این است که به فردی وعده‌هایی دروغین داده‌اند و او را فریب داده‌اند. او احساس ظلم و نادیده انگاشتن می‌کند و از خود می‌پرسد که حالا باید به چه کسی شکایت کند یا به که پناه ببرد.

برداشت: من نه می‌توانم به کسی آسیب برسانم، نه چیزی را به دوش بکشم، نه چیزی را بسازم و نه خودم را بسوزانم. نه در بند شب و روز هستم و نه در دام کسی.

برداشت: ملک شرق طلوع می‌کند و روح در تاریکی‌های نفس پراکنده می‌شود، دشت کفر و بی‌دینی ویران می‌گردد.

برداشت: بازاری که برای خرید من میان همیشه کساده برای اینکه وقتی تو منو به قیمت بالا خریداری کردی در توان هیچکس نیست که قیمت خرید مرا به تو پرداخت کند تا من را از تو بگیرند

برداشت: عشق برای من مثل نیرویی است که تکیه‌گاه و پایه‌ام شده است. از عشق به آرامش می‌رسم و از عشق نشانه‌هایی دلم را زینت می‌بخشد.

برداشت: زندگی زاهد و عابد همگی به ترک خواسته‌ها و آرزوها مربوط می‌شود. اما بگو ببینم، وقتی تو تمام آرزوهای من هستی، چگونه می‌توانم از خواسته‌های خود دست بکشم؟

برداشت: عشق، تو موجودی هستی که در برابر تو خم می‌شوم و سجده می‌کنم. تو خودخواه نیستی، بلکه بخشنده‌ای؛ و تو زمان را سامان می‌دهی.

برداشت: وقتی که مرا دیو به اسارت گرفت، تنها یاد تو بود که مرا شاد می‌کرد. تو چنان مرا تسخیر کرده‌ای که یاد تو از یادم رفت.

برداشت: زمان، دردی است که از دوری تو بر دل من می‌زند و خواب را از چشمانم ربوده است، به طوری که خواب خوش برایم تبدیل به عذاب شده است.

برداشت: من مانند کشتی نوح هستم که به خاطر تو به راه افتاده‌ام. ای دوست، چون تو به من نیرو بخشیده‌ای، نگذار که بادهای تند مرا برباد ببرند.

برداشت: می‌بینم که پیوستگی در هم شکسته و پرده‌ها پاره شده‌اند. سقف‌ها در حال فروریختن‌اند و امواج به شدت به هم می‌خوردند.

برداشت: اگر من کشتی نوح را داشته باشم، تعجبی ندارد چون روح من از آن است. و اگر من به پیروزی و عزت برسم، باز هم تعجبی نیست چون من از نسل شاهان هستم.

برداشت: بله، ماه کامل در حال شبیه شدن به شکل گردی است و ستاره‌ها در حال کدر شدن هستند. دریا خیلی تند و طوفانی شده و نابودی در حال افزایش است.

برداشت: وقتی به دریاچه تو می‌رسم، احساس می‌کنم که به آب حیات نزدیک شده‌ام، ولی وقتی به سواحل می‌رسم، مثل سنگ و خاک بی‌حس و بی‌حرکت می‌شوم.

برداشت: خداوند به من بخشش و محبت عطا کرد و عشق مرا به جلو راند. عشق به طبیعت بیدار شد و با محبت و ترحم به یاری آمد.

برداشت: به خدا قسم، من امیدوارم که به شاه رسم. پس چه اهمیتی دارد که به مردار بروم، چرا که نه مانند کلاغی بی‌هدف هستم و نه مانند خادمی بی‌ارزش.

برداشت: عشق به انسان حالتی می‌دهد که می‌تواند او را به اوج برساند، و این حالتی شبیه به نوشیدن جامی از شراب است. در عین حال، ممکن است که بر روی بام، به خواب عمیق فرو رود.

برداشت: اگر مرا بنوازی و به‌من توجه کنی همچون عید، شاد و سرزنده هستم و اگر مرا بسوزی همچون عود، خوش می‌سوزم؛ گریه و خنده، غم و شادی من از تو و برای توست؛ تویی که مرا شاد می‌نمایی و تویی که مرا غمگین می‌سازی.

برداشت: من با تو زنده می‌شوم و با تو می‌میرم. تو مرا در دنیای خود نگه‌می‌داری و از یاد نمی‌بری. سکوت تو در دل من به زبان آمده و احساسات را بیان می‌کند.

برداشت: وقتی که ماه از تبریز طلوع کند، شمس الحق والدین نور و روشنی می‌دهد و به واسطه او، آسمان تلاش و کوشش می‌کند.