غزل شمارهٔ ۱۷۷۴

شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق به معشوق سخن می‌گوید. او با اشاره به بازگشت به سمت "دریای" معشوق و ابراز غم و درد دل، نشان می‌دهد که حتی در سختی‌ها و مشکلات، همیشه به یاد معشوق است. او با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌هایی چون "مطبخ سودای تو" و "سرنای تو"، احساسات عمیق و عاطفی‌اش را نسبت به معشوق بیان می‌کند و تاکید می‌کند که ناله و صدای معشوق در جان او تاثیر گذاشته است. در نهایت، این شعر بیانگر اشتیاق و وفاداری به معشوق است.