غزل شمارهٔ ۱۷۷۳

برداشت: بار دیگر به سمت محبوب خود آمدیم و با دقت به سوی او نگاه کردیم.

برداشت: ما در مسیر به سوی گنج بزرگ، با تمام وجود به سجده و احترام ایستاده‌ایم و از هر سو به آن دیار حرکت می‌کنیم. مثل مار که به آرامی و با دقت پیش می‌رود.

برداشت: وقتی صدای آهو به گوشمان رسید، متوجه شدیم که دام را گرفته‌ایم و حالا آماده شکار هستیم.

برداشت: انسان به قدری شریف و بزرگ است که شایستهٔ اسیری و گرفتار شدن نیست، پس تو بگو ما به چه منظور و هدفی به این دنیا آمده‌ایم.

برداشت: دل شکسته من به خاطر امید به برقراری دوباره رابطه‌ام با تو، به تو روی آورده است.

برداشت: ای تمامی موجودات، از ما دور نشوید، زیرا ما از وجود به کنار آمده‌ایم.

برداشت: ما مانند ستاره‌هایی هستیم که به سمت شیطان می‌رویم، از کفر و نافرمانی پر شده‌ایم و آتش و شورش را به همراه داریم.

برداشت: ما همچون پرنده‌های ابابیل به سوی فیل‌های دشمن می‌رویم و با سنگ‌های‌مان آن‌ها را هدف قرار می‌دهیم و برای نابودی آن‌ها آمده‌ایم.

برداشت: وقتی که دوباره چهره عاشقان را می‌بینیم، با خوشحالی و دل‌خوشی به آنها احترام می‌گذاریم و مهربانی نشان می‌دهیم.