غزل شمارهٔ ۱۷۷۱

برداشت: از غم تو، دل من پر از افسوس و حزن شده و در جستجوی تو، دل‌ام به هر مکان و گوشه‌ای رفته است.

برداشت: من در تلاش برای جلب توجه زهره، به چهره ماه خیره شده‌ام و دلم از شوق بالا می‌رود.

برداشت: در پی غم او سفر کردم و در نهایت از روی دست تقدیر، دل شاد خود را به این فضای پاک و روشن سپردم.

برداشت: امروز احساس عجیبی دارم و نمی‌دانم چرا. دیروز کسی برای قلبم حرف‌هایی زد که هنوز در ذهنم مانده است.

برداشت: دل من به دنبال گوهر عشق همچون دریا موج می‌زند و خروش می‌کند.

برداشت: صبح فرا رسید و شب به آرامی کنار رفت. من نیز در پی لذت و تماشای زیبایی‌هایم.

برداشت: از دل تو به دل من نکات و رازهایی انتقال یافته است. آه، چقدر فاصله است بین دل تو و دل من!

برداشت: اگر بر دل من رحمی نکنید، وای بر حال دلم! دردِ دلم را فقط خودم می‌دانم.

برداشت: ای تبریز، مرا از آرزوی شمس دین دور نکن، چرا که دلم به سمت ستاره ثریا می‌رود.