غزل شمارهٔ ۱۷۷۰

برداشت: صبحگاهان معشوق من با حالتی شاد و سرخوش آمد و در مجلس من نشسته است.

برداشت: علاوه بر گرم شدن، او شروع به سر و صدا کرد و گفت که تو مانند یک اثر هنری هستی و من در حالتی از خجالت و شرم قرار دارم.

برداشت: تو با دو بال می‌پری، اما من با صد بال. من از دو نفر و از صد نفر بهترم.

برداشت: هر چند که من در مقام و جایگاه پایین‌تری قرار گرفتم، اما به خاطر خوبی‌هایم از رقبای خود برتر هستم.

برداشت: من قدّ کم‌تری دارم، ولی عطر و جاذبه‌ام مانند جام شماست، تا همه بفهمند که من متفاوت و خاص هستم.

برداشت: جام من پر از می است و فقط لب آن را نوشیدم، اما حالا که روح و جانم در آستانه فروپاشی است، جسمم هم که بسیار لاغر شده است.

برداشت: منظور این بیت این است که چهره من در چشم دیگران نمایان نمی‌شود، زیرا من از یک نظر و جنبه در این دنیا حضور دارم و از جنبه دیگری در دنیای دیگر و این دو سر متفاوت باعث می‌شود که درک کامل نشوم.

برداشت: من در دل خود و دل دیگران پنهان هستم، زیرا در این هر دو مانند یک گوهر در صدفی ارزشمند وجود دارم.

برداشت: اگر تو از من بیشتر شراب بنوشی، من دو ظرف بیشتر از تو می‌نوشم.

برداشت: اگر به دو صد کوه مانند بز بروم، بر دو شکم بز برادرم.

برداشت: وقتی که به دنبال ماه می‌دوم، همدمی ندارم؛ هرگاه به دور می‌گردم، زمین مثل حلقه‌ای در اطراف من است.

برداشت: وقتی که دست به سلاح می‌زنم، مانند دشنه‌ای هستم که از نور خورشید ساخته شده است.

برداشت: این شعر می‌گوید که اگر تو به محبت و لطافت دل ندهی و به احساسات نرم وابسته نشوی، این شعر برایت بی‌احساس و بی‌روح خواهد بود، مانند اینکه در بیابان خشک و بدون گیاه بمانی.

برداشت: من نابینا نیستم، اما دارم با این درم که شبیه کیمیا است، دل می‌خرم.

برداشت: یار من، تنها به خوردن سبزی و کلم بسنده کرده است و نه غمی را خورده‌ام و نه غمی را بر دوش می‌کشم.