غزل شمارهٔ ۱۷۶۷

برداشت: تو نمی‌دانی که ما چه موجوداتی هستیم و هر لحظه زیر لب چه سروده‌هایی را زمزمه می‌کنیم.

برداشت: وقتی کسی ما را به دست می‌آورد، ما گاهی مانند گنجی ارزشمند و گاهی مثل ویرانه‌ای بی‌ارزش هستیم.

برداشت: زندگی برای ما به چرخش درآمده است، بنابراین ما نیز باید همچون این چرخ، به حرکت و گردشی پیوسته ادامه دهیم.

برداشت: کی در این خانه خواهیم ماند، در حالی که همه ما مهمانان این مکان هستیم؟

برداشت: اگر به ظاهر گدای این مکان باشیم، به ویژگی‌های خود نگاه کن که ما چه مقام بلندی داریم.

برداشت: اگر فردا من فرمانروای همه مصر شوم، پس چه غم و اندوهی امروز اگر به زندان نیز باشم؟

برداشت: تا زمانی که در این وضعیت هستیم، نه از دیگران ناراحت می‌شویم و نه باعث ناراحتی کسی می‌شویم.

برداشت: شمس تبریز وقتی به خانه ما آمد، مثل میلیون‌ها نفر دیگر مهمان ما شد.