غزل شمارهٔ ۱۷۶۶

برداشت: برخیز تا آنچنان شوری ایجاد کنیم که مدتی از همه چیز فاصله بگیریم.

برداشت: بیایید با شادی و سرور دور هم جمع شویم و از مشکلات و نگرانی‌های خود فاصله بگیریم.

برداشت: ما با افراد با ذوق و با هنر هم نشین می‌شویم و با انسان‌های نادان و بی‌فرهنگ اختلاط نمی‌کنیم.

برداشت: در این دنیا بی‌جهت غم نخوریم و به جایش با آرامش و خوشی لحظات را سپری کنیم.

برداشت: ما در حال تجربه شادی و خوشی هستیم و از دوری از لذت‌ها و پرهیزگاری بی‌خبر هستیم.

برداشت: اگر آسمان با ما دشمنی کند، ما به خواسته‌اش نمی‌رسیم و با او مقابله نمی‌کنیم.

برداشت: از آنجا که هیچ حمایتی نداریم، با هر کس که می‌توانیم، ارتباط برقرار می‌کنیم.

برداشت: زندگی خوش و پایدار است، ما شمس تبریزی هستیم که در شادمانی جاویدان تبریز به سر می‌بریم.