غزل شمارهٔ ۱۷۶۵

برداشت: ما به شدت به زیبایی تو علاقه‌مندیم، پس لطفی کن و ما را در آغوش محبت خود قرار بده.

برداشت: تو چهره‌ای همچون خورشید و ماه داری و ما همه مانند غبار در فضای وجود تو هستیم.

برداشت: ما منتظریم تا تو از پشت این پرده ظاهر شوی و ما را به دیدار خود فرا خوانی.

برداشت: ای کسی که ما در این مجلس دوستانه، به شدت تحت تاثیر زیبایی ملاقات تو هستیم و سرشار از خوشحالی و سرمستی شده‌ایم.

برداشت: ای دوست، تو که ما را خوب می‌شناسی، ما را به خاطر نگاه‌های پر از انتقادتان نکشید مثل دشمنان؛ زیرا ما در واقع به تو وابسته‌ایم.

برداشت: تو به کشتن ما راضی هستی و ما همه به خواسته و رضایت تو تسلیم هستیم.

برداشت: اگرچه ما به مقام و منزلت سلیمان دست یافته‌ایم، اما در واقع ما بندگان تو هستیم و به خاک پای تو افتاده‌ایم.

برداشت: شمس تبریز، تو روح و جان ما هستی و ما همه خدمتگزار و وابسته به تو هستیم.