غزل شمارهٔ ۱۷۶۲

برداشت: ما آمده‌ایم تا به درجه‌ای برسیم که مانند خورشید، روشنایی‌بخش و جان‌افزا برای همه باشیم.

برداشت: بیایید کنار هم، همدل و همراز غمگینان باشیم و مانند گل و گلزار به زیبایی و طراوت زندگی خاکی‌ها بپردازیم.

برداشت: اگر به تعداد کمی از افراد خاص نیاز داریم، مانند این است که طلا میان همه افراد توزیع کنیم، باید مانند دریا و معادن غنی شویم.

برداشت: ما روح خود را به نمایش می‌گذاریم و جسم جهانیان را در چشم‌های روشن و دلپذیر خود می‌نگریم.

برداشت: وقتی در این دنیا به جای اینکه به زمین گرایش داشته باشیم، مانند آسمان بی‌مرز و آزاد خواهیم بود و در این حالت می‌توانیم از امن و خوش بودن لذت ببریم.

برداشت: هر کسی که از چیزی می‌ترسد، مانند افرادی که به ترس خود ایمان دارند، باید به او اطمینان دهیم و به نوعی از او حمایت کنیم.

برداشت: بیا به خود بیا و از بحث‌های بی‌فایده دوری کن، زیرا ما تنها به کلمات و زبان محدود نمی‌شویم.