غزل شمارهٔ ۱۷۶۰

برداشت: به خدایی که از آغاز وجود داشته و همیشه زنده، با علم و قدرت و نگهداری کامل است.

برداشت: نور او مانند شمع‌های عشق است که با روشنایی خود، جان‌ها و دل‌های بسیاری را زنده کرده و به عشق و اشتیاق دچار ساخته است.

برداشت: از یک فرمان، جهان پر از عاشق و عشق و حاکم و محکوم شد.

برداشت: شمس تبریزی به رازها و اسرار عمیق دست یافته و گنجینه‌ای از عجایب را در اختیار دارد که پنهان مانده است.

برداشت: از زمانی که تو رفتی، ما از شیرینی زندگی جدا شدیم و حال‌مان مانند موم شده است.

برداشت: ما هر شب مانند شمعی می‌سوزیم و به خاطر آتش‌اش در عذابیم و از شیرینی زندگی بی‌بهره‌ هستیم.

برداشت: در دوری و جدایی از زیبایی او، بدن ما خراب و ویران است، و روح ما در او مانند جغدی بی‌سرگردان.

برداشت: عنان را به این سمت بچرخان و شادابی زندگی را با قدرت و مهارت به جلو ببر.

برداشت: بدون حضور تو، هیچ حال و هوای شادی وجود ندارد، و همچون شیطان، شادی و سرور به طرز غیرمجاز و نادرست به سراغ من آمده است.

برداشت: هیچ غزلی بدون حضور تو سروده نشده است تا زمانی که آن حالت خاص و زیبا به وجود آمد.

برداشت: به خاطر لذت و شوقی که از شنیدن نامه‌ات دارم، غزلی پنج یا شش بیتی سروده‌ام.

برداشت: ای کاش شب ما با روشنی تو آغاز شود، تو که به خودت می‌بالید در شام، ارمن و روم.