غزل شمارهٔ ۱۷۵۸

برداشت: نمی‌دانم در حضور تو چه چیز را یاد بگیرم و در غیبتت چه چیزی را باید فرابگیرم.

برداشت: یا تو با آلام من همدردی کنی، یا من از تو راهی برای درمان دردهایم بیاموزم.

برداشت: اگر از من دوری می‌کنی، آیا به این خاطر است که من نادان هستم؟ پس یا خود را با من تطبیق بده، یا به من چیزهای تازه‌ای بیاموز.

برداشت: قبل از این، به خاطر جدایی‌ام از تو، ناز و خشم می‌کردم تا بتوانم Lessons از تو یاد بگیرم.

برداشت: از آنجا که خداوند همیشه در هر زمان و مکان نگاهمان می‌کند، پس باید از او یاد بگیرم و درس بگیرم.

برداشت: در دوری تو، عاقبت کار خود را دیدم و وقتی آن را مشاهده کردم، فهمیدم که باید از آن درس بگیرم.

برداشت: می‌خواهم گرد و غبار پای تو را به دست آورم تا از آن هم چیزهای ارزشمندی بیاموزم.

برداشت: من به نور تو، که همچون آفتاب می‌درخشی، خواهش می‌کنم که بیاموزم ذره‌ای از عمق و زیبایی‌های زندگی را.

برداشت: من به دنبال این هستم که مانند کاهی، جذب زیبایی تو شوم و از درخشش و خاصیت تو بهره‌مند گردم.

برداشت: من از دو جهان دو چشم خود را می‌دوزم و از پیامبر مصطفی علم و آگاهی می‌آموزم.

برداشت: من از کجا می‌توانم راز مازاغ و ماطغی را جز از او یاد بگیرم؟

برداشت: من در فضای او دور می‌زنم تا مانند آسمان در اوج آموخته‌هایم را گسترش دهم.

برداشت: من خود را از قید و بندهای وجود رها کرده‌ام تا مانند ماهی که با لباس نرم و نازک خود در آسمان می‌درخشد، بیاموزم و رشد کنم.

برداشت: من خود را همچون ماهی برای یادگیری از دریا آماده می‌کنم.

برداشت: من مانند دلی که از غم خون می‌خورد، انتظار می‌کشم تا وقتی که دل سیر شود و بدون هیچ دغدغه‌ای یاد بگیرم.

برداشت: در وفاداری هیچ‌کس به کمال نمی‌رسد، بنابراین من باید وفاداری را از خود وفا یاد بگیرم.

برداشت: نتیجه این شد که از دیدن تو، لذتی می‌برم و از این خوش‌لقایی، درس‌هایی می‌گیرم.