غزل شمارهٔ ۱۷۵۷

برداشت: عزم و ارادم قوی شده و هیچ تدبیری جز در راه تو در نظر ندارم، پس هرگز تسلیم نخواهم شد.

برداشت: تو طوری مرا ساکت کرده‌ای که دیگر نمی‌توانم صحبت کنم، حالا تو صحبت کن و من در این دنیا غرق شوم.

برداشت: من از آن حلقه‌ای که به دست توست، در دام عشق تو گرفتارم و از دنیای بیرون دور شده‌ام.

برداشت: مربی ما به نحوی ما را تحت تأثیر قرار داده است که هم احساس جوانی می‌کنیم و هم گویی به سن و سال سالخوردگی رسیده‌ایم.

برداشت: وقتی که تیر کمان تو به سمت من رها می‌شود، مانند تیرم که به سوی دشمن نشانه می‌رود، حقایق بر من نمایان می‌شود.

برداشت: وقتی تو را دارم، دیگر به کار تیر و کمان نیازی نیست، می‌توانم هر دو را بشکنم و تنها به تو توجه کنم.

برداشت: دیدن کسی جز تو نوعی دورویی است و من هرگز آدمی نیستم که دروغ بگویم یا دورو باشم.

برداشت: تو با من چنان آمیختی که مانند شیر و شکر، و من از شدت محبت و نزدیکی به تو به ذوب شدن در تو نزدیک‌تر شدم.

برداشت: 忍耐 من از همراهی خودم به پایان رسید، دیگر مرا به تأخیر ننداز.

برداشت: در انتظار کشیدن و تأخیر در رسیدن به هدف، مانند دودی است که از آتش بلند می‌شود و به سرعت در فضا پخش می‌شود؛ این احساس انتظار بر تأثیر من تأثیرگذار است.