غزل شمارهٔ ۱۷۵۲

برداشت: به آنکه در دنیای مادی هیچ ارزشی ندارد، به خاطر نظام دینش ارزشی بزرگ و گرانبها می‌بخشم.

برداشت: در این آخر زمان، به طور بی‌مورد و بدون فکر، نام هر چمنی را بیان کردم.

برداشت: من گردن کَپی را با یک طوق زینت بخشیدم و نامی والا را بر چیزی پست قرار دادم.

برداشت: روح را به خاطر ناتوانی‌اش زیر سوال می‌برید، در حالی که من از ناتوانی روح، به خاطر جسم گفتم.

برداشت: آدم به عنوان نشانه‌ای از زیبایی و مقام خلیفه‌گری خداوند برای ابلیس و هر حقیقت ناپسند بر زبان آوردم.

برداشت: من زاغ را به جای بلبل زیبای چمن و خار را به جای سرو و یاسمین توصیف کردم.

برداشت: من دیو را به نام جبرئیل خواندم و در واقع می‌خواستم نشان دهم که سخنان بی‌پایه را به عنوان نشانه‌ای روشن مطرح کرده‌ام.

برداشت: متأسفانه باید بگویم که با وجود میل و آرزو، به دلیل نوع شرایط و موقعیت‌ها، نمی‌توانم از نعمت‌ها و چیزهای خوب زندگی بهره‌مند شوم.

برداشت: این جمله به نوعی به تشبیه و تفاوت در ظرفیت‌های فکری افراد اشاره دارد. به بیان دیگر، به این نکته پرداخته می‌شود که برخی افراد، مانند خر که نماد جهل یا ناتوانی در درک است، ممکن است به چیزهایی که از درکشان خارج است، بی‌توجه باشند یا عقل و خرد لازم را نداشته باشند. این موضوع به نوعی به محدودیت‌های فهم و درک انسان‌ها نیز اشاره دارد.

برداشت: من از این اشتباه کردن در گفتن، توبه کردم و دیگر نمی‌خواهم این کار را طوال عمرم انجام دهم. اگر همین را هم گفتم، کافی است.