غزل شمارهٔ ۱۷۴۹

برداشت: گاهی همچون چرخ فلک در حال چرخش و نوسان هستم و گاهی دیگر مانند یک موجود آسمانی در حال پرواز و بال زدن.

برداشت: من به دنبال حقیقت هستم و در این مسیر با شوق و شادابی در حرکت هستم. این احساس درونی من و جستجویم در راه حق، ما را از هم جدا نمی‌کند.

برداشت: زمانی که او مرا دید، به قیمت من ارزش گذاشت و همچنان که نمک را به خاطر طعمش می‌شناسند، مرا نیز به خاطر ویژگی‌هایم پذیرفت.

برداشت: در جنگل وجود، آرامش و شجاعت مانند شیر است؛ همچنین در دنیای مادی، نیازها و خواسته‌ها مانند کیسه‌ای پر از چیزها وجود دارند که باید از آن‌ها گذشت.

برداشت: کسی که به سرنوشت خود راضی است، روزی قاضی و حاکم می‌شود.

برداشت: من همان یأجوج و مأجوج هستم، هیچ حد و مرزی برای من وجود ندارد، حتی اگر به اندازه کمی هم باشم.

برداشت: به باغ برو و در آنجا سکوت کن، تا خطاهای من کمتر شود.