غزل شمارهٔ ۱۷۴۷

برداشت: اگر به عقل و دانایی تکیه کنم و از جنون عشق دور بمانم، در میان حلقه عاشقان با هنر و مهارت خواهم بود.

برداشت: من عاشق سلیمان هستم و زبانم مانند آصف، که برای او جادو و علم دارو را به کار می‌برد. اما چرا باید هر نوع فریبی را که دارم از دست بدم؟

برداشت: من مانند خلیل (ابراهیم) از کعبه دور نخواهم شد و به آن دل می‌زنم؛ می‌خواهم در قلب کعبه بمانم و همچون ستونی از آن حمایت کنم.

برداشت: هیچ دلاوری به قدرت و عظمت من نمی‌رسد، پس چرا باید به خاطر بعضی ضعف‌ها احساس پستی کنم؟

برداشت: در اینجا می‌گوید که می‌خواهم شمشیر ذوالفقار را که به خون آغشته است، به دست بگیرم و در مسیر عشق، حتی در شرایط سخت و پرخوشی باشم.

برداشت: در این دنیا من همچون بلبل بهشتی هستم، و از مرزها و محدودیت‌ها فراتر رفته‌ام.

برداشت: شمس تبریزی با عشق خود مرا پرورش داد و من از روح قدس و فرشتگان بالاتر هستم.