غزل شمارهٔ ۱۷۴۵

برداشت: امروز حوصله‌ام سر رفته و به دنبال درگیری هستم. این را بدان که من به خاطر خوشی‌ها و شوق‌هایم چیزی بی‌خود می‌گویم.

برداشت: بسوز مثل هیزم که دیگر از تو سیر شده‌ام، ای دل. برو از پیش من، دیگر به دنبالت نمی‌گردم.

برداشت: خیالش به چشمه چشمانم آمده و بهانه می‌آورد که از این آب، لباس خود را شسته و پاک کنم.

برداشت: به او گفتم که چگونه با لباس خونی‌ات تطهیر خواهی شد، او پاسخ داد که خون همه از آن سمت است و من از این سمت.

برداشت: به سمت تو همه چیز خونی و پر از درد و احساس است، در حالی که به سمت من همه چیز آرام و بی‌حالت مانند آب است. من قبطی نیستم که در این جریان به سوی تو مانند موسای پیامبر بروم.