غزل شمارهٔ ۱۷۴۴

برداشت: نوازنده را به نزد ما بیاور، چون تو بخشنده‌ای و در کوی افرادی که دل‌گیر و غمگین هستند، باید مهربان و دلسوز باشی.

برداشت: دل من مانند آتش است و در یک لحظه زنده می‌شود. پس مانند یک مسافر نباش، بلکه ثابت و ماندگار بمان.

برداشت: آتش به سر راه عاشقان نشسته و می‌گوید: ای مسافر، در این مسیر همچون یتیمی باش که در تنهایی خودت را گم کرده‌ای.

برداشت: آوایی به آتش رسید که به تمامی عاشقان می‌گوید، مثل شعله‌های دل‌انگیز خلیل، خوش باش و شاد زندگی کن.

برداشت: اگر می‌خواهی گلیم را از آب خارج کنی، باید زیر پای عزیزان هشیار و بادقت باشی و مثل گلیم با زیرکی عمل کنی.

برداشت: چنانچه نیاز داری که کسی برای تو مانند دریا باشد و به تو بپردازد، باید مانند دانه‌ای در دل یتیم بمانی.

برداشت: ای دل، به درستی و راستی فکر کن که در این حالت، دل نمی‌تواند به دو بخش تقسیم شود. باید یکپارچه و سالم باشی.

برداشت: به خودت توجه کن و از بی‌توجهی پرهیز کن، چون این کار به تفکر و تدبیر نیاز دارد. بی‌سبب و بی‌هدف نباش و مانند حرف "ج" که در زبان هست، با دقت و آگاهی حرکت کن.