غزل شمارهٔ ۱۷۴۳

برداشت: اگرچه ما نه خروس داریم و نه مرغ، اما از تخم‌های‌مان بیرون آمده و ببینید که ما چه کسانی هستیم و چه موجوداتی داریم.

برداشت: در هر صبح به روشنی آفتاب، از حقیقت‌ها صحبت می‌کنیم و می‌گوییم که تو تمام جان هستی و ما تنها جویندگان جان تو هستیم.

برداشت: اگر نتوانیم صفات تو را به تصویر بکشیم، اما از عدم وجود اوصاف او می‌توانیم نشانه‌ای پیدا کنیم.

برداشت: دل ما مانند شبنم است و بازرسانی از دریا بر ما نظارت دارند، زیرا هر لحظه از احساس تنهایی و غریبگی دچار درد و زیان می‌شویم.

برداشت: مانند یوسف که از دست گرگ‌ها گریخته و پیراهنش را پاره کرده‌اند، من هم در شرایط سخت قرار دارم، اما نعمت یعقوب (پدرش) را که به شدت به او توجه دارد، پاسداری می‌کنم.

برداشت: به دام تو که دیگر دام‌ها ناتوان‌تر از آن هستند، زیرا هر قدمی که برمی‌داریم، تحت آزمایش و امتحان قرار داریم.

برداشت: هر لحظه خداوند کارهایی با ما انجام می‌دهد که اگر پدر و مادر یا عمو داشته باشیم، هرگز نمی‌توانند به خوبی او باشند.

برداشت: نمی‌توان به آسانی زهر را نوشید، مگر اینکه خواص و برکات تو ما را از آن محافظت کند.

برداشت: به خرج کردن این عمر گرانبها کار درستی نیست، مگر اینکه عمر جاودانی داشته باشیم که بتوانیم آن را صرف کنیم.

برداشت: آینه هیچ زنگاری را نمی‌پذیرد، اما اگر زنگی از عین آن بگیرد، ما همچنان بر آن تصویر داریم که می‌بینیم.

برداشت: اگر به یقین و اعتماد کامل تکیه کنیم، ممکن است آن نردبانی که به آن امید داریم، شکست بخورد و در صورتی که چنین اتفاقی بیفتد، نردبانی که به آن وابسته بودیم، دیگر برای ما کارایی نخواهد داشت.

برداشت: زمانی که روزی از چرایی و علت چیزی سوالی بپرسد، شب می‌تواند آن را تغییر دهد و به نوعی مکان و زمان را مختل کند. اما باید بدانیم که ما از فضایی فراتر از مکان و زمان برخورداریم.

برداشت: بهار زیبا و شاداب به خاطر حسادت و زردی‌اش از بین رفت، اگر او از این موضوع باخبر بود، می‌دانست که ما در چنین حالتی زندگی می‌کنیم که خزان ناتوانی را تجربه می‌کنیم.

برداشت: دهانم پر از سخن است، اما سکوت کرده‌ام زیرا منتظر هستم تا تو از آن لب‌های شیرینت حرف بزنی، چرا که از گفتار تو خوشی و شیرینی خواهیم داشت.