غزل شمارهٔ ۱۷۳۵

برداشت: به من خبر دهید که جدایی سخت و تلخ است و خواب‌های خوشی که عاشق‌ها می‌بینند، دیگر ممنوع شده است.

برداشت: هر کسی که در عشق نیم‌سلامی از کسی دریافت کند و ناز و خواب او را متوجه شود، به زودی در مسیر عشق خود دچار گمراهی و مشکل می‌شود.

برداشت: به من نگاه کن که هزار بار آزادی را تجربه کرده‌ام، زیرا دل و جانم مانند کنیز و غلامی است که عاشق عشق تو شده‌اند.

برداشت: عشق، یک نور بزرگ و باستانی است که برای افراد خاص و دانشمندان، مهم و شناخته‌شده است، هرچند که برای عموم مردم ممکن است تنها به شکل ظاهری و جنبه‌های شهوانی آن دیده شود.

برداشت: دلم مانند زخم شده است، هیچ فایده‌ای ندارد که بخواهد به توبه فکر کند. بر من و بر خودت نخند، چون توبه‌ای در کار نیست و هیچ یک از ما به آن نیازی نداریم.

برداشت: چه قدر عجیب است که توبه از گناهی که در واقع کفر به حساب می‌آید، نه راه فراری دارد و نه جایگاهی برای امید و آرامش.

برداشت: خون افراد در چهار مذهب حلال و مجاز است، اما عشق حقیقی تنها به خاطر خون شریفان ریخته می‌شود و هیچ چیز دیگری ارزش این عشق را ندارد.

برداشت: من به خاطر عشق زنده شدم و مانند یک کشتی در دل دریا شناور شدم. حالا دیگر سکوت کرده‌ام و کلامم تمام شده است.