غزل شمارهٔ ۱۷۳۳

برداشت: به خاطر عشق، زندگیم را فدای عشق کرده‌ام و به خاطر آن به سفرهای زیادی می‌روم، از روم تا شام.

برداشت: به هیچ‌کدام از قوانین حلال و حرام پایبند نیستم، زیرا به عشق قسم می‌خورم که ارزش و مقام عشق از این قوانین بالاتر است.

برداشت: به خاطر عشق قسم که عشق از جان هم لطیف‌تر است، زیرا برای عاشقان، عشق هم مانند شراب و هم مانند غذاست.

برداشت: در شهر شایعات و هیاهوهایی به وجود آمده است به دلیل حسادت برخی افراد که از برگشتن کسی که با دوستش رابطه‌ای دارد، خوشحال نیستند و از این موضوع ناراحت‌اند.

برداشت: عشق نه یکی آتش سوزان و جان بخش است برای من، و نه مانند کوره‌ای است که فقط پول و ارزش مادی را به من می‌دهد.

برداشت: عشق او تنها احساس من نیست و هر دو روز و شب من را به خود مشغول کرده است. این شراب ابدی که از آن صحبت می‌شود، اکنون در وجود من جاری شده است و من شکل و جسم آن شده‌ام.

برداشت: عشق به من جامی داد و گفت که من مانند هزاران دیگر در زنجیر عشق هستم.

برداشت: هزاران راز بین من و عشق وجود دارد که در آن رموز، نظم کلمات و صحبت‌ها جا نمی‌گیرد.

برداشت: شراب جوانی را بیاور، چون وطن خالی است. عاشق واقعی باید از عشق ناب و تازه بهره‌مند شود، نه عشق پخته و متظاهر.

برداشت: بالاتر از تصورات و خیالات، عشق توانایی دارد که ما را به جایی برساند که نه عقل در آنجا جای دارد و نه تلاش‌های جسمی. در این فضا، فقط عشق می‌تواند ما را خوشحال کند.

برداشت: وقتی من و عشق‌ام را گم کنیم، آن وقت شمس دین تبریزی می‌رسد و سلامی به ما می‌دهد.