غزل شمارهٔ ۱۷۳۱

برداشت: اگر همه جا را پر از سلام و خوشامد کنیم و حتی اگر سگان تو را با فرش نقره بیاراییم، باز هم...

برداشت: اگر هر روز صبح پرنده‌ی خوشبختی به سمت تو بیاید، ما با جان و دل و چشمان‌مان دایره‌هایی از محبت و عشق برای تو می‌کشم.

برداشت: اگر هزار دل پاک داشته باشیم و در هر گوشه‌ای، نامه‌ای پر از عشق و درد برای تو بفرستیم، پیام ما به تو خواهد رسید.

برداشت: اگر مانند نقره و طلا که خالص و ناب هستند، به دنبال تو باشیم، بی‌شک در میان آتش عشق تو، جایگاه و منزلت‌مان را پیدا خواهیم کرد.

برداشت: به ذات پاک و بی‌نقصی که بعد از همه تلاش‌ها و فعالیت‌هایم، هنوز نگرانم که چه راهی را انتخاب کنم.

برداشت: در نهایت، مشخص شد که ما همه باید خود را در حیرت و سردرگمی معرفی کنیم.

برداشت: زمانی که می‌رسد که نوشیدنی‌های شگفت‌آور از دل شیشه‌ای خانه دل ما جاری شود، ما صد هزار جام می‌نوشیم.

برداشت: زمانی که همچون نقره، ما را در آغوش خود بگیرد، آسمان به ما نزدیک‌تر خواهد شد و ما می‌توانیم با تلاش و همبستگی، بر مشکلات غلبه کنیم.

برداشت: زمانی که روح و مغز از آن باده‌ها به هیجان بیفتند، می‌توانیم همه چهار گوشه جهان را با دو قدم حرکت کنیم.

برداشت: اگر از شمس تبریز انگشتری بگیریم، به اندازه‌ای ارزشمند است که می‌توانیم هزار خسرو تمغاج (پادشاهان بزرگ) را خدمتگزار خود کنیم.