غزل شمارهٔ ۱۷۲۳

برداشت: من هرگز از فکر و کار تو خارج نمی‌شوم و همیشه درگیر یاد تو هستم، زیرا هر لحظه تو را بیشتر از قبل عزیز می‌دارم.

برداشت: به حقیقت خالص وجودم و نور سلطنتی‌ام قسم، که من هرگز تو را از کنارم نمی‌گذارم و با محبت و لطف از تو محافظت می‌کنم.

برداشت: می‌خواهم زیبایی‌های صورتت را با نور خود روشن کنم و برایت به آرامی و با احترام بهترین دعای خیر را بکنم.

برداشت: اگر هزاران ابر رحمت بر آسمان رضا وجود داشته باشد، به خاطر تو آن بارش را بر سرت می‌ریزم.

برداشت: میان محبت من به تو، پیوندی وجود دارد که خوشی‌ها و نعمت‌های وصال و مراقبت من را مشاهده می‌کنی.

برداشت: از آن شبی که گفتی بیمارم، هزار نوشیدنی شفابخش از محبت در دل می‌جوشد.

برداشت: بیا نزدیک شو تا بتوانم با سرمه چشمانت را بپوشانم و تو به شگفتی‌های دل من پی ببری.

برداشت: چگونه ممکن است لطف من به نزدیکانم کم شود، در حالی که به خاطر بزرگی و سخاوت خود، از دیگران نیز حمایت می‌کنم؟

برداشت: وقتی که تو را به عنوان دزد گرفتم، تو را به کسی سپردم که تا به حال در انبارم چیزی پیدا نشده بود.

برداشت: تو با دقت به دلایل خشم من نگاه می‌کنی و می‌گویی، ممکن است هزار نعمت در آن نهفته باشد، هرچند که من خدای قهار و قدرت‌مندیم.

برداشت: آیا ابن یامین به خاطر زخم‌هایی که خودروی یوسفش را دید، دچار درد و رنج نشد؟ لطفاً با نگاهی مهربان به تمام آثار من بنگر.

برداشت: در تنهایی‌اش توضیحاتی درباره واقعیات و معانی عمیق زندگی داد و گفت که من به هیچ‌وجه کسی را به خاطر غم و مشکلاتش آزار نمی‌دهم.

برداشت: سکوت کردم تا زمانی که بتوانیم تنها باشیم، اما ای عزیز، بدگمان نشو به من که گرفتار تو هستم!