غزل شمارهٔ ۱۷۲۰

برداشت: بار دیگر به صورت ریز و رقصان از آن طرف آسمان به زمین آمده‌ایم و با عشق در حال چرخشیم.

برداشت: در میدان عاشقانه وقتی که یکی شدیم، گاهی به دور دست‌ها رفتیم و گاهی به وسط میدان برگشتیم.

برداشت: اگر تو به نیاز عشق پاسخگو هستی، پس این موضوع برای ما درست نیست، چرا که ما از مسیر دیگری آمده‌ایم و تعلقی به آن نداریم.

برداشت: آقای مجلس، مهمانان شما در محفل گرد آمده‌اند. ما برای آوردن آب مثل آتش، نه به خاطر خوردن و نوشیدن آمده‌ایم.

برداشت: خوشحالم که بی‌دلیل و بی‌سبب از درد تو رنج کشیدم، چون وقتی به دل رسیدیم، خیلی سریع به آن رسیدیم.

برداشت: شمس حق این عشق، همچون تشنه‌ای است که خون من را می‌طلبد و من با تیغ و کفن در آغوش آماده‌ام تا به خاطر همین عشق بیایم.

برداشت: تنها با نمک تو می‌توان شورش تبریز را شکست و در غم تو، زمین به خود می‌لرزد و زمان ما را آورد.