غزل شمارهٔ ۱۷۱۹

برداشت: بیایید با هم لذت ببریم تا همه شیدا و دیوانه شویم. بیایید بیشتر از گنج‌ها بگوییم تا همه ما به عمق دریا برویم.

برداشت: دست‌هایمان را به هم می‌پیچیم و حلقه‌ای به وجود می‌آوریم. گروهی شاد و مست، به دریا می‌رویم و به طور جمعی در کنار هم جمع می‌شویم.

برداشت: در کنار دریای عشق، دوباره سرسبز خواهیم شد، گویی که در گلستانی زندگی می‌کنیم که تا ابد باقی خواهد ماند.

برداشت: از دل گلستان شعله دیگری روشن می‌کنیم، زیرا از چهره‌ای آتشین سرچشمه‌ای داریم که صدها نور از آن منتشر می‌شود.

برداشت: ما حقیقت خود را نشان دادیم، اما از آن سوی دریا، افسوس که تو در یک طرف و ما در طرف دیگری قرار داریم.

برداشت: ای شاه سوار، با تکان دادن تاج بر سرت، نشان بده که این تاج از جنس زر و جواهر است، و ما در جستجوی اسب تو هستیم.

برداشت: هر کسی که بگوید ما یکی هستیم، او را به دار می‌زنیم و هر کسی که بگوید ما دوتا هستیم، آتش به جانش می‌زنیم.