غزل شمارهٔ ۱۷۱۸

برداشت: تو با چهره‌ی ترش و عبوس خود، ما را می‌ترسانی، در حالی که ما به دنبال آن هستیم که با لبخند شیرین خود، دیگران را تحت تأثیر قرار دهیم و به شادی و خنده بیاوریم.

برداشت: من از تو هیچ دل‌سردی ندارم و همیشه شاکرم، حتی اگر گریه بر سر من فرود آید، زیرا روح من با تو پیوند دارد.

برداشت: اگر به دل آتش بروم، با طراوت و خوشحال خواهم شد، مانند طلا که در آتش به درخشش و زیبایی خود می‌رسد، چرا که ما نیز زاییده همان گنجینه‌ایم.

برداشت: اگر در دل آتش به غیر از تو نگاه کنم، مرا سنگسار کن، چون به اندازه‌ای که به تو وابسته‌ام، ارزش زیادی ندارم.

برداشت: هیچگاه به خوشی نمی‌نشینم و هیچگاه برنمی‌خیزم، جز به خاطر تو که ما را برمی‌دارید و جز تو که ما را می‌نشینید.

برداشت: دل من به شکلی زیبا درآمد و به من نگاه کرد، گویی بوسه‌ای بر سر و پیشانی‌ام می‌نهد.

برداشت: به دل گفتم آیا حال خوبی داری؟ تو که مثل نوری، در حالی که من در تاریکی هستم.

برداشت: اگر تو من هستی و من تو هستم، این شگفتی ناشی از چیست؟ مست و شاداب به من نگاهی کرد و گفت که دل نمی‌داند.

برداشت: مضمون این بیت بیانگر این است که موضوعی که به آن اشاره می‌شود، غیرممکن نیست و می‌توان با قدرت بیان و کلام به آن پرداخته و مفاهیم عمیق آن را به گوش دیگران برسانیم. به نوعی، به اهمیت کلام و بیان در انتقال مفاهیم و معانی اشاره دارد.

برداشت: زود برو و چهره‌ام را به آنجا ببر؛ دل گفت که بگو راست، ای صادق!

برداشت: شخصی گفت که این حیرت و شگفتی ناشی از دیدن نور الهی است، و ما افتخار می‌کنیم که در فضیلت‌های تبریز هستیم و در این نور فنا می‌شویم.