غزل شمارهٔ ۱۷۱۶

برداشت: امشب ای جان، از بدنی که در خدمتت هست، خارج شو تا در این دنیا دیگر، نه اثری از من و نه نامی باقی نماند.

برداشت: در این لحظه به خاطر عشق تو، هر بار درد و رنجی را تحمل می‌کنم تا به قدری غرق در محبت تو شوم که از دنیای دوتا فراموش شوم و آرامش یابم.

برداشت: وقتی که از وجود تو محو و نابود شدم و به حقیقتی که تو می‌دانی رسیدم، اگرچه جام عدم را می‌نوشم، انگار که در حال نوشیدن جامی بی‌پایه هستم.

برداشت: وقتی که روح از وجود تو روشن شود، چون شمعی می‌درخشد و اگر بسوزد، تمام وجودش وابسته به تو خواهد بود و در این حالت خام و ناپخته است.

برداشت: این نفس من، به‌طور مداوم، عطر و طعم بی‌وجودی را به خود می‌گیرد. وقتی که به بی‌وجودی رسیدم، دیگر نمی‌دانم خانه من کجاست و از کدام سمت وارد شوم.

برداشت: زمانی که نبودن تو بیشتر می‌شود، جانت عذاب می‌کشد و به خاک‌سجد می‌افتد. ای کسی که هزاران وجود در عالم داری، نبودن تو برایشان همچون بنده‌ای است.

برداشت: من جامی از شراب به تو می‌دهم، و از وجودم رهایی می‌طلبم. این شراب، نعمت ویژه‌ای است و عقل من را به نعمتی عمومی تبدیل کرده است.

برداشت: به من اجازه بده که با تلاش و اندکی شجاعت، خود را به لب دریا برسانم؛ اما از ترس و تردیدم بگذار آهسته و با احتیاط پیش بروم.

برداشت: شمس دین، که به نوعی نماد قدرت و عظمت است، در تبریز صید کرده و من نیز که به دام افتاده‌ام، از این گرفتار شدن هراسی ندارم.