غزل شمارهٔ ۱۷۱۴

برداشت: به چند بار دیگر که بی‌خبر هستی، به بالای بام نگاه کن و ببین چه خبر است. به آسمان آبی و سرسبز بگو.

برداشت: تا زمانی که دلی همچون قمر به زیبایی نمایان شود، ناگهان چهره‌اش همچون صدماه و صد آفتاب درخشندگی و زیبایی خواهد داشت.

برداشت: از شوق عشق او، همه چیز به دور می‌چرخد، نه فقط آسمان. و از نوشیدن جرعه‌های او، جان و دل به شادابی می‌رسند.

برداشت: زمانی که نور و زیبایی به قلب‌ها و جان‌ها تابید، نوشیدنی روح به چیزی مجاز تبدیل شد و خوابیدن و استراحت کردن حرام شد.

برداشت: سوال کردی که دنیا از سلامت چه خبر دارد، ای نسیم. جواب دادم که از نگرانی خبری ندارم، جز اینکه یک نفس می‌کشم و بس.