غزل شمارهٔ ۱۷۱۳

برداشت: بیدار شوید ای عاشقان، بیایید به سوی آسمان برویم. ما این دنیا را دیده‌ایم و حالا می‌خواهیم به دنیای دیگر برویم.

برداشت: اگرچه این دو باغ زیبا هستند و سرسبز، اما ما از هر دوی آن‌ها عبور می‌کنیم و به سمت باغبان می‌رویم.

برداشت: با حالت سجده و عبادت به سوی دریا می‌روم، مانند سیلی که بر روی دریا جاریست. بعد از آن، با حالتی شاد و خوشحال به حرکت ادامه می‌دهم.

برداشت: از این مکان که مملو از غم و اندوه است به دنیای شادی و عروسی می‌رویم و از این زیبایی زعفران به چهره‌ای زیبا و قرمز مانند گل ارغوان خواهیم نگریست.

برداشت: به خاطر ترس از سقوط و افتادن، دل‌ها مانند برگ‌ها و شاخه‌ها لرزانند و من به سمت مکانی امن و آرام می‌روم.

برداشت: وقتی در تنهایی و غم به سر می‌بریم، راهی برای درمان دردهایمان وجود ندارد و زمانی که به خاک سپرده می‌شویم، دیگر هیچ چیز برای حل مشکلات گذشته باقی نمی‌ماند.

برداشت: بیایید مانند طوطیان سبز با زیبایی و لطافت به دنیای شیرین و شادابیمان برویم و از خوشی‌ها و لذت‌های زندگی بهره‌مند شویم.

برداشت: این نقوش، علامتی از هنرمندی است که خود را از دید پنهان کرده است. حالا باید تا بدون نشان به جایی برویم که دور از چشم بدی‌ها باشد.

برداشت: مسیر زندگی پر از مشکلات و سختی‌هاست، اما عشق راهنمای ماست و ما را تعلیم می‌دهد که چگونه باید در این مسیر حرکت کنیم.

برداشت: هرچند که سایه کرم شاه حافظ به من لطف دارد، اما من در مسیر خودم می‌روم و به همان راهی که کاروانی در حال حرکت است، ادامه می‌دهم.

برداشت: ما مانند بارانی هستیم که بر روی سقف شیب‌دار می‌افتد و از شکاف‌ها به پایین می‌ریزد و به سمت ناودان می‌رود.

برداشت: ما مانند کمانی هستیم که زه آن در گلوی ما قرار دارد و وقتی که به درستی راست می‌شویم، مانند تیری از کمان به جلو حرکت می‌کنیم.

برداشت: ما در خانه مانند موش‌ها نشسته‌ایم و از گربه‌ها می‌ترسیم. اگر هم زاده شیر هستیم، به سوی ارسلان می‌رویم.

برداشت: ما جان خود را مانند آینه‌ای صاف و روشن می‌سازیم تا بتوانیم در مسیر زیبایی و محبت یوسف قدم بگذاریم و با خود هدایایی به همراه داشته باشیم.

برداشت: بگذار سکوت کنیم تا آن کس که باید صحبت کند، صحبت کند. او چنین می‌گوید و ما نیز به همان شیوه عمل می‌کنیم.