غزل شمارهٔ ۱۷۱۲

برداشت: ما در این دنیا با هیچ‌کس هم‌نظر نمی‌شویم و هیچ‌گاه زیر آسمان بزرگ و بی‌انتهای این جهان، جایی برای سکونت پیدا نمی‌کنیم.

برداشت: ما مست و سرمست و تشنه‌ایم و خیلی می‌نوشیم. همه‌ چیز تمام شده، اما ما هنوز ادامه می‌دهیم.

برداشت: این موجی که از رحمت خدا به راه افتاده، دشمنان مانند کف و علف‌های بی‌ارزش هستند. ما به خاطر هیچ علفی خود را از این موج دل‌انگیز دور نمی‌کنیم.

برداشت: ما در این دنیای گذرا و فانی، مانند قوم عاد و ثمود که اهرام و بناهای بزرگ ساختند، قصر و ساختمانی نمی‌سازیم.

برداشت: ما در این سرای ابدی، تنها به دلیران عشق و خودساختگان مانند نوح و ابراهیم وابسته‌ایم و جز به آغوش عشق حرفی نمی‌زنیم.

برداشت: ما از دورتر از قاف با هدف مشخصی در حال تلاش هستیم. مانند کرکس‌هایی که قصد شکار طعمه‌های مرده را دارند. ما هم به دنبال اهداف بی‌فایده نمی‌رویم.

برداشت: ما هرگز به فریب و نیرنگ پلید اجازه نمی‌دهیم که جایگاه معصوم و پاک را اشغال کند.

برداشت: ما آن نهالی را که میوه‌اش فاسد و ناپسند است، در خاک تیره و نامناسب نمی‌کاریم.

برداشت: از شادی و لذت ناشی از دیدن زیبایی‌های الهی، ما خود را از درک و جان مقدس دور می‌کنیم.

برداشت: ما از این پس به خاطر حسادت دیگران، از تألیف و شعر نوشتن دست می‌کشیم و دیگر به قافیه و نظم اهمیت نمی‌دهیم.