غزل شمارهٔ ۱۷۱۱

برداشت: چشم خود را باز کن که از آن نگاه روشن و زیبا جذابیت می‌گیرد. هرگز نگذار که چشمانت از آن چهره زیبا دور شوند.

برداشت: توپروانه ای هستی برای تو شمعی روشن می‌کنم که دل را بسوزاند تا ما بتوانیم عشق را بر آن دل بزنیم و احساس خود را بیان کنیم.

برداشت: ما نخواهیم از من خطر عشق را کم کنیم، زیرا از همین خوف عشق تو، ما به طور عجیبی در امانیم.

برداشت: پروانه هر روز از شمع تو خبر خوشی می‌گیرد، یعنی خودت را تسلیم کن، زیرا ما همیشه در دام عشق تو گرفتاریم.

برداشت: ما در زمانی خوشحالیم که تو ادعا کنی که من از خود بی‌خود شوم و از عشق، به اندازه‌ای پرشور و پرشده شوم که به صد نفر هم بچشم.

برداشت: ما زیبایی تو را مانند باغی پر از گل تماشا کرده‌ایم و همانند سروهای رفیع و لب‌های شیرین سوسن، درخشان و با وقار هستیم.

برداشت: در باغ زندگی آتشی برپا کن، چون عشق تو ما را به سوی آن باغ کشانده است.

برداشت: ای کسی که دلت از عشق سست شده است هرچه زودتربه سمت مابیا که ما همچون اهن  سخت ومقاوم هستیم

برداشت: ما از شور و شعف آتش شمس تبریز تاثیر گرفته‌ایم، ولی در واقعیت همه ما تنها مانند روغن هستیم که در زیر آب می‌رویم.