غزل شمارهٔ ۱۷۰۸

برداشت: ای گوش من، تو که در چشم روشن و زیبای من حضور داری، چرا باغ و گلستانم را از من می‌گیری؟

برداشت: سال‌هاست که من از بخشش‌های تو بهره‌مند شده و در زیر سایه مهرت به نشاط و شادی می‌پردازم.

برداشت: من نمی‌توانم خواب یا خیال را از این دو چشمانم جدا کنم و باورم نمی‌شود که این وضعیت واقعاً متعلق به من باشد، ای دوست.

برداشت: بله، من هستم اما از خودم جدا شده‌ام. مانند ماه نو که از ماه کامل فاصله گرفته، من نیز از تو دور شده‌ام و در این حال، به خودم کم‌رنگ‌تر و ظریف‌تر شده‌ام.

برداشت: من به جلال و زیبایی تاج پادشاهان خیره نمی‌شوم، زیرا تمام توجه و اشتیاق من معطوف به چهره‌ی توست که همچون طوقی بر گردنم آویخته است.

برداشت: من از دریا به خاطر تو با ماهی‌ها زندگی می‌کنم و با انسان‌ها چون آب و روغن، از حسادت به تو در کنار هم هستم.

برداشت: هرچند که من مهارت‌هایی دارم که می‌توانم از آن‌ها بهره‌مند شوم، اما دیگران توجهی به نیازهای من ندارند و نمی‌توانند از من چیزی را ببینند.

برداشت: اگر ناخن بدی به رگ من آسیب بزند، من مانند چنگ، با صدایی دلنشین از این آسیب لذت می‌برم.

برداشت: تو خود می‌دانی که من هیچ ارتباطی ندارم، اگر رابطه‌ای وجود دارد، نشانش بده تا آن را قطع کنم.

برداشت: گفتی چه کاری داری؟ کاری نیست و اگر هم نباشد، من هم نیستم. پس دلیل اینکه من نیستم چیست؟

برداشت: در روز قیامت، تو بیداری و زندگی را به من باز می‌گردانی، در حالی که من همچنان بی‌جان و مرده‌ام. تو مانند جوانه‌ای تازه و امیدبخش هستی و من نیز مانند درخت سرو و گل سوسن، در جستجوی حیات و زیبایی.

برداشت: من تنها بخشی از این موضوع را گفته‌ام، حالا بقیه‌اش را تو بگو. تو دارای عقل و درک بالایی هستی و من هنوز در حال یادگیری و پیشرفت هستم.

برداشت: من تصویری از تو را نقش کردم و خود زندگی بخشی تو هستی. تو روح و جان زندگی منی و من تنها جسمی هستم که به آن روح تو دمیده شده است.