غزل شمارهٔ ۱۷۰۵

برداشت: از ما دلگیر نباشید، زیرا ما خیلی حساس هستیم؛ این احساسات به خاطر غیرت و حسادت است که باعث شده در گوشه‌ای از حجاب و عفاف بمانیم.

برداشت: روزانی که جان را از بدن جدا کنیم، خواهید دید که ما چون ماه و فرقدس زیبا و جذاب خواهیم بود و دیگران از حسادت به ما می‌شوند.

برداشت: صورتت را بشوی و خود را از آلودگی‌ها پاک کن تا بتوانی ما را ببینی؛ و اگر نمی‌توانی، بهتر است دور باشی، چرا که ما تنها به خودمان می‌نگریم.

برداشت: ما شاهدی نداریم که زیبایی و جوانی‌اش تا فردا به پیری تبدیل شود؛ او همیشه جوان و دلربا و خوش‌قامت باقی می‌ماند.

برداشت: چادر اگرچه از روزگاران قدیم به وجود آمده و زندگی‌اش محدود است، اما ما انسان‌ها عمر بی‌پایانی داریم.

برداشت: چادر وقتی ابلیس را دید، جلوی آدم را گرفت و او را نپذیرفت. تو رد می‌شوی، اما ما رد نمی‌شویم.

برداشت: باقی فرشتگان در حال سجده به سجده افتادند و گفتند که ما در سجده خود به یک یار و معشوق نظر کردیم.

برداشت: زیر چادر یک بت وجود دارد که به خاطر ویژگی‌هایش، ما را از اندیشه دور کرد و به سجده واداشت.

برداشت: منظور این است که اگر عقل ما نتواند حقیقت عشق را درک کند، پس ما در این مسیر از راه راست منحرف شده‌ایم و بزرگ‌ترین مشکلات ما ناشی از ناتوانی در فهم عشق است.

برداشت: شیر خدا که به دلیری و قدرت معروف است، جایی برای حضور شاهدان ندارد. ما به صورت ناچیز و کودکانه صحبت کردیم، چون هنوز در مراحل ابتدایی یادگیری هستیم و در حال آموختن الفبای زندگی هستیم.

برداشت: با کلاهبرداری و تزیین خوراکی‌ها، بچه‌ها را سرگرم می‌کنند، اما این ما هستیم که ارزش‌های واقعی و اساسی داریم و نسبت به این ترفندها مناسب‌تر هستیم.

برداشت: در دل زره، زنی عجیب و مرموز پنهان شده است و می‌گوید که من رستم، بزرگ‌ترین قهرمان میدان نبرد هستم.

برداشت: همه می‌دانند که او چه ویژگی‌هایی دارد و چه نقشی در زندگی دارد. اما ما اگر اشتباهی کنیم، باعث می‌شود که در نور وجود پیامبر، احمد، گم شویم و نتوانیم آن را به درستی درک کنیم.

برداشت: مؤمن ویژگی‌های خاص خود را دارد. پیامبر گفت: حالا سکوت کن، چون ما بدون صحبت و کلام راهنمایی می‌شویم.

برداشت: به حرف‌های شمس تبریزی گوش کن، چون باقی داستان به او وابسته است و ما از آن پادشاه چیزی نقل نکرده‌ایم.