غزل شمارهٔ ۱۷۰۴

برداشت: از باده نوشی پشت هم ، شکم مثل دهل شده است، بر این دهل بکوب و شاد و شکرگزار باش

برداشت: عزیزم، بیدار باش و از شادی و لذت زندگی کن، زیرا فرصتی برای بی‌خیالی و خوشگذرانی پیدا کرده‌ای. گاهی باید زیر دوش مستی برقصی و گاهی هم به آرامی به زندگی بپردازی.

برداشت: برای من بخر بهشتی از دیار دهلزن‌ها تا بتوانم از باغ جهان، ریشه و شاخه‌های غم را قطع کنم.

برداشت: لشکر آمد و عشق مانند فرمانده این لشکر است. دشت و کوه پر شده از صدای طبل و پرچم.

برداشت: ما تا جایی سرشار شده‌ایم که گلویمان پر است، و ساقی به طور فراوان شراب می‌ریزد، همان‌طور که دریا پر از آب است.

برداشت: می‌دانی چرا دریا به تلاطم و جوش می‌آید؟ از من بشنو که من خود دریا هستم و درونم پر از عمق و هیجان است.

برداشت: آب که در تنگنایی قرار گرفته، برای به دست آوردن فضایی آزاد و راحت تلاش می‌کند و به سمت آسمان حرکت می‌کند.

برداشت: آب همواره از آسمان به زمین می‌آید و در رودها و جویبارها جاری می‌شود، ای محبوب من.

برداشت: زندگی ما چیزی کمتر از آب دریا نیست، ما مانند امواجی هستیم که از وجود به سوی نیستی حرکت می‌کنیم.

برداشت: در این اشعار، اشاره به وجود روح در عالم خاکی دارد و بیان می‌کند که این روح در مسیری پیچیده و پر از تغییرات در این دنیاست. مانند نی که در هوا حرکت می‌کند و به طریقی تأثیرگذار است، روح نیز در این جهان با چالاکی و نازکی از موانع عبور می‌کند.

برداشت: در آن باغی که شکوفه‌ها باز شده‌اند، تمایل جان به آنجا است؛ یعنی در کنار کارهای پادشاه بزرگ و با وقار.

برداشت: به اندازه کافی از نوشیدنی بیاشام و نگران نباش، ما به این ستم و ظلمی که بر ما می‌رود راضی هستیم.

برداشت: ساکت باش، تو در شهری که آتش فتنه به پا کرده‌ای، به دنبال آرامش نگرد، چرا که عمق آن مانند دریاست.